۱- استفاده از متانول بعنوان ترکیب اکسیژنه در سوخت با اهدافی از جمله بهبود فرآیند احتراق، افزایش عدد اکتان و مدیریت ترکیب سوخت ، موضوعی شناختهشده در سطح جهان میباشد و در برخی کشورها برای استفاده از آن در ترکیب سوخت، استانداردها و الزامات فنی مشخص تدوین شده است.
۲- در استاندارد ملی ایران به شماره ۲۲۹۲۰ که با حضور تمامی ذینفعان از جمله شرکتهای خودرو ساز و سازمان حفاظت محیطزیست تدوین گردیده، استفاده از ترکیبات اکسیژنه از جمله متانول مجاز شمرده شده و براساس الزامات این استاندارد، حداکثر میزان مجاز متانول ۳ درصد حجمی تعیین شده است. بنابراین، استفاده از متانول در حدود مقرر، موضوعی خارج از چارچوب استانداردهای ملی کشور نیست و قضاوت درباره کیفیت بنزین باید براساس مجموع مشخصات فرآورده نهایی و انطباق آن با الزامات استاندارد صورت گیرد.
۳- در خصوص افزودن متانول به سوخت در چارچوب استاندارد ملی ایران، مطالعات گسترده آزمایشگاهی و میدانی طی سالیان گذشته توسط مراجع معتبر علمی از جمله پژوهشگاه صنعت نفت و شرکت پژوهش و فناوری پتروشیمی صورت پذیرفته است. شرکت نفت ستاره خلیج فارس نیز به منظور ارزیابی مقدماتی و نه به طور مستمر، استفاده از نیم درصد حجمی متانول (حدود یکششم سقف ۳ درصدی تعیینشده در استاندارد ملی ایران شماره ۲۲۹۲۰ ) را مورد آزمایش قرار داده است. این درصد حجمی در انطباق کامل با الزامات کیفی مصوب و قوانین مربوطه است.
۴- کیفیت یک فرآورده هیدروکربنی بویژه بنزین موتور را نمیتوان صرفاً بر اساس وجود یا عدم وجود یک ترکیب خاص ارزیابی کرد و ملاک، انطباق مشخصات محصول نهایی با مجموعه الزامات کیفی و استانداردی است. به عبارت روشنتر وجود نیم درصد متانول بهتنهایی نه تنها موید هرگونه آسیب به خودرو نمیباشد بلکه به تنهایی دلیلی برای تأیید کیفیت بنزین نیست. از این منظر، مشخصاتی از جمله عدد اکتان، فشار بخار، محدوده تقطیر، میزان آب، پایداری اکسیداسیونی، خورندگی، ترکیبات اکسیژنه و سایر ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی محصول نهایی باید مورد بررسی و کنترل قرار گیرد که در این فرآیند درانطباق کامل با استاندارد و قوانین موضوعه بوده است.
در پایان تأکید میگردد برای اظهارنظر دقیق …
