به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، «من معلم هستم و ماهی ۲۱ میلیون تومان حقوق میگیرم. برای ثبتنام فرزندم در یک کودکستان در منطقه ۱۱ تهران، ماهی ۲۰ میلیون تومان شهریه خواستهاند؛ فقط برای نگهداری کودک، چند ساعت بازی و یک وعده ناهار.»
این روایت تنها یک نمونه از گلایه خانوادههایی است که این روزها از افزایش چشمگیر شهریه کودکستانها سخن میگویند. در شرایطی که حداقل حقوق کارگران حدود ۱۶ میلیون تومان و دریافتی بسیاری از کارمندان و معلمان بین ۲۰ تا ۲۳ میلیون تومان است، پرداخت شهریههای ۱۵ تا ۲۰ میلیون تومانی برای نگهداری یک کودک، بخش عمده درآمد خانوار را میبلعد.
سؤال اصلی خانوادهها این است که این شهریهها چگونه تعیین میشوند؟ چه نهادی بر عملکرد کودکستانها نظارت دارد؟ و آیا همه مراکز فعال در این حوزه زیر نظر آموزش و پرورش فعالیت میکنند؟
بررسیها نشان میدهد پاسخ این پرسشها چندان ساده نیست و بخشی از آشفتگی موجود به تعدد مجوزها و فعالیت مراکزی بازمیگردد که خارج از چارچوب سازمان ملی تعلیم و تربیت کودک فعالیت میکنند. دو نوع کودکستان؛ مجاز و غیرمجاز
یک مقام مسئول در سازمان ملی تعلیم و تربیت کودک در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی رکنا میگوید در حال حاضر به طور کلی دو نوع کودکستان در کشور فعالیت میکنند.
دسته نخست، مراکزی هستند که مجوز خود را از سازمان ملی تعلیم و تربیت کودک دریافت کردهاند و تحت نظارت این سازمان قرار دارند. در صورت بروز تخلف، خانوادهها میتوانند شکایت خود را ثبت کنند و سازمان نیز امکان رسیدگی و برخورد قانونی را دارد.
دسته دوم، مراکزی هستند که سالهای گذشته از نهادها و دستگاههای مختلف از جمله بهزیستی، برخی نهادهای فرهنگی، سازمان تبلیغات اسلامی و حتی برخی مجموعههای وابسته به دستگاههای دیگر مجوز دریافت کردهاند و همچنان با همان مجوزها فعالیت میکنند.
به گفته این مقام مسئول، این مراکز از نگاه قوانین جدید، در چارچوب فعلی سازمان قرار ندارند و به همین دلیل نظارت مستقیم بر عملکرد آموزشی و مالی آنها وجود ندارد. چرا برخی کودکستانها زیر بار دریافت مجوز جدید نمیروند؟
بر اساس اظهارات این مقام مسئول، تمامی …
