به گزارش رکنا به نقل از مدیکال نیوز تودی، کاهش سرعت پیادهروی ممکن است به عنوان یک نشانه هشدار اولیه از زوال شناختی عمل کند و راه رفتن را به ابزاری بالقوه برای ردیابی سلامت مغز تبدیل کند.
محققان خاطرنشان میکنند که پیادهروی نیاز به هماهنگی پیچیدهای بین مغز، اعصاب و عضلات دارد و آن را به یک شاخص کلی قوی برای پیری سالم تبدیل میکند.
در حالی که پیادهروی ممکن است برای بسیاری از افراد خودکار به نظر برسد، در واقع یک کار بسیار پیچیده است. حفظ سرعت ثابت مستلزم آن است که مغز به طور همزمان تعادل، بینایی، برنامهریزی حرکت، قدرت عضلات و بازخورد حسی را هماهنگ کند.
تحقیقات مدتهاست نشان دادهاند که ورزش مغز میتواند با بهبود انعطافپذیری عصبی، از سلامت مغز در سالمندان پشتیبانی کند. این شرایط توانایی مغز را برای تغییر، سازگاری و ایجاد ارتباطات عصبی جدید در پاسخ به یادگیری، تجربه، آسیب یا تغییرات محیطی توصیف میکند.
با به چالش کشیدن فعال ذهن، افراد میتوانند «ذخیره شناختی» یا توانایی حفظ مهارتهای تفکر و حافظه در مواجهه با تغییرات مرتبط با سن را تقویت کنند. شواهد فزایندهای، ذخیره شناختی را به کاهش خطر زوال شناختی مرتبط میدانند و از این ایده که ذخیره شناختی ممکن است به محافظت از عملکرد شناختی در دوران پیری کمک کند، حمایت میکنند.
اکنون، یک مطالعه جدید نشان میدهد که تغییرات در نحوه راه رفتن میتواند نشانه اولیهای از شروع زوال سلامت عصبی باشد.
یافتهها نشان میدهد افراد مسنی که سرعت طبیعی پیادهروی شان سریعتر است، مغزهای سالمتری دارند و به طور قابل توجهی کمتر از همسالان خود که کندتر راه میروند، دچار زوال شناختی میشوند.
تیم تحقیق بزرگسالان را در دهه ۸۰ زندگی شان دنبال کرد و سرعت راه رفتن آنها را با معیارهای سلامت مغز و عملکرد شناختی مقایسه کرد.
محققان دریافتند شرکتکنندگانی که سرعت راه رفتن سریعتری داشتند، سلامت کلی مغز بهتری نشان دادند و تقریباً ۵۰٪ کمتر از افرادی که آهستهتر راه میرفتند، دچار زوال شناختی شدند.
سرعت راه رفتن ممکن است نشاندهنده عملکرد هماهنگ چندین سیستم بدن، از جمله مغز، عضلات، سیستم قلبی …
