به گزارش رکنا، آکادمی پرسپولیس تا چند سال پیش یکی از بخشهای کم اثر این باشگاه به شمار میرفت. کمبود بودجه، ضعف در برنامه ریزی و نبود مدیریت منسجم باعث شده بود خروجی تیمهای پایه، به موفقیت در مسابقات ردههای سنی محدود شود و سهمی در تأمین بازیکن برای تیم بزرگسالان نداشته باشد.
نقطه عطف این تغییر، به یک دربی بازمیگردد؛ جایی که گابریل کالدرون در دقایق پایانی مسابقه به مهدی عبدی، مهاجم جوان و کمتر شناختهشده آن زمان، فرصت بازی داد. عبدی با گلزنی در همان مسابقه، نه تنها خود را مطرح کرد، بلکه نگاه مدیران باشگاه را نیز به ظرفیتهای آکادمی تغییر داد.
پس از آن، توجه به تیمهای پایه جایگاه پررنگتری در برنامههای باشگاه پیدا کرد. با اختصاص بودجه، بهبود ساختار مدیریتی و جذب استعدادهای برتر، آکادمی پرسپولیس از یک مجموعه کماثر به یکی از رقبای جدی آکادمیهای مطرح فوتبال ایران مانند کیا، پیکان، سایپا و مقاومت تبدیل شد.
ثمره این تغییر، حضور تدریجی بازیکنان جوان در تیم بزرگسالان بود. محمد عمری، امیرحسین محمودی، یعقوب براجعه، سهیل صحرایی و چند بازیکن دیگر طی دو فصل گذشته فرصت حضور در ترکیب اصلی را پیدا کردند. در این میان، عمری با عملکرد درخشان خود به یکی از مهرههای تأثیرگذار تیم تبدیل شد و محمودی نیز با قرار گرفتن در فهرست تیم ملی برای جام جهانی، به نخستین محصول آکادمی پرسپولیس تبدیل شد که به این افتخار دست یافت.
در همان مقطع، این پرسش مطرح شد که هزینه پرورش هر بازیکن در آکادمی چقدر است و آیا حضور چنین بازیکنانی میتواند از نظر اقتصادی نیز برای باشگاه سودآور باشد؟ هرچند پاسخ دقیقی از سوی مسئولان باشگاه ارائه نشد، اما روشن است که در شرایطی که رقم رضایتنامه بازیکنان داخلی به دهها میلیارد تومان رسیده، پرورش استعدادهای بومی میتواند ارزش اقتصادی قابل توجهی برای باشگاه ایجاد کند.
بازیکنان آکادمی تنها گزینهای برای فروش و کسب درآمد نیستند؛ حضور موفق آنها در ترکیب اصلی نیز به همان اندازه اهمیت دارد، زیرا باشگاه را از صرف هزینههای سنگین برای جذب جانشین بینیاز میکند و ثبات بیشتری به تیم میبخشد.
در این میان، جدایی سهیل صحرایی واکنش منفی …
