به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، این روزها در ساعات پربیننده برخی شبکههای ماهوارهای فارسیزبان خارج از کشور، تصویری از «مدرسه» تبلیغ میشود که با واقعیت بخش بزرگی از نظام آموزشی ایران فاصلهای نجومی دارد؛ مدرسههایی با معماری مدرن، حیاطهای سبز، آزمایشگاههای مجهز، سالن ورزشی، کلاسهای موسیقی، رباتیک، زبانهای خارجی و حتی یوگا و پیانو؛ در برابر شهریههایی که گاه به صدها میلیون تومان میرسد. این تبلیغات، مدرسه را نه بهعنوان یک حق عمومی، بلکه بهعنوان کالایی لوکس و قابل خرید به تصویر میکشند.
در سوی دیگر این قاب، واقعیت ۱۷ میلیون دانشآموزی قرار دارد که در حدود ۱۰۸ هزار مدرسه کشور تحصیل میکنند. بر اساس اعلام رسمی، حدود ۲۰ هزار مدرسه فرسودهاند؛ یعنی بخشی از کودکان و نوجوانان کشور هنوز در فضاهایی درس میخوانند که فرسودگی ساختمان، ایمنی و کیفیت محیط آموزشی در آنها مسئلهای جدی است. این شکاف زمانی تکاندهندهتر میشود که بدانیم در تهران، یکی از برخوردارترین نقاط کشور، ۸۸۸۰ کلاس درس فرسوده نیازمند تخریب و بازسازی هستند. وقتی «مدرسه» به کالای لوکس تبدیل میشود …
