به گزارش رکنا، در قلب «دشت آزادگان»، جایی که هورالعظیم باید همچنان نبض حیات منطقه باشد، آب عقبنشینی کرده و پهنههای آبی کوچکتر شدهاند. در میان نیزارهای نیمهجان، لاشه ماهیها با شکمهای سفرهشده روی آب مانده و بوی تعفن از صدها متر آنسوتر به مشام میرسد. ماهیهایی که تا چند روز پیش بخشی از زنجیره حیات تالاب بودند، حالا خود به نشانهای از وضعیت بحرانی اکوسیستمی تبدیل شدهاند که حیاتش به آب وابسته است.
جغرافیای تالاب بینالمللی هورالعظیم این روزها شاهد تلفات گسترده ماهیهایی مانند «کطان»، «بنی»، «شلج» و «شوجی» است که نهتنها بخشی از تنوع زیستی تالاب، که بخشی از شناسنامه زیستی جنوب خوزستان محسوب میشوند. این مرگ دستهجمعی را نمیتوان تنها به یک عامل نسبت داد. در تالابی که آب آن کم میشود، دمای هوا بالا میرود، تبخیر شدت میگیرد و جریان آب تازه کاهش پیدا میکند، زنجیرهای از عوامل به هم متصل میشوند تا در نهایت جان آبزیان را بگیرند.
روایت یک صیاد
«کاظم سواری»، صیاد ۶۵ساله هورالعظیم و دامدار سنتی است که سالهاست زندگیاش را با آبهای تالاب و دامداری در حاشیه هور گره زده است. او حالا از روزهایی میگوید که آب عقب نشسته و بخشهایی از تالاب، به گفته او، دیگر شباهتی به گذشته ندارد.
سواری به «پیام ما» میگوید: «بعد از اینکه حقابه تالاب از رودخانه کرخه قطع شد، عقبه تالاب به زمین فوتبال تبدیل شده است.»
به گفته او، کاهش آب باعث مرگومیر ماهیهای بومی شده است؛ ماهیهایی که بخشی از زندگی و معیشت صیادان منطقه به آنها وابسته است.
او با اشاره به وضعیت گاومیشها هم میگوید: «ما در فصل تابستان خیلی از گاومیشهایمان را در تالاب رها میکنیم، اما به علت کمی آب، در گل میمانند و باعث مرگومیر آنها میشود.»
اینطور که سواری میگوید، صیادی شبانه درآمد اصلی بسیاری از صیادان منطقه است و هر صیاد میتواند در یک شب بین چهار تا هشت و حتی ۱۰ میلیون تومان صید داشته باشد، اما کاهش آب باعث شده بسیاری از صیادان بیکار بمانند.
او در کنار مطالبه تأمین حقابه، خواستار برخورد محیطزیست با صید با شوکر برقی است و میگوید: «خواهش ما این است که علاوه …
