به گزارش رکنا، در سال ۱۹۸۴، فسیلیاب کنیایی Kamoya Kimeu در نزدیکی ساحل غربی دریاچه تورکانا، بقایای شگفتانگیز و تقریباً کاملی از یک کودک Homo erectus پیدا کرد. این اسکلت که با نام KNM-WT 15000 شناخته میشود، حدود ۹۰ درصد کامل است و به یکی از مهمترین فسیلهای انسانی کشفشده تبدیل شده است. چرا این فسیل تا این اندازه مهم است؟
چون برخلاف بسیاری از فسیلهای انسانتباران که فقط چند استخوان یا تکههایی از جمجمه از آنها باقی مانده، اسکلت پسر تورکانا تقریباً یک تصویر کامل از بدن یک انسانتبار باستانی در اختیار دانشمندان قرار داده است.
پژوهشگران سن او هنگام مرگ را حدود ۸ تا ۱۱ سال تخمین زدهاند؛ اما Homo erectus سریعتر از انسان امروزی به بلوغ میرسید. او در همین سن حدود ۱.۶ متر قد داشت و اگر تا بزرگسالی زنده میماند، احتمالاً میتوانست بیش از ۱.۸ متر قد داشته باشد.
بدن او نیز شباهت قابلتوجهی به انسان امروزی داشت: پاهای بلندتر، دستهای کوتاهتر و ساختار بدنی مناسب برای راه رفتن و دویدن در مسافتهای طولانی.
و اینجا داستان Homo erectus حتی شگفتانگیزتر میشود.
این گونه یکی از نخستین انسانتبارانی بود که از آفریقا خارج شد و به بخشهایی از آسیا و اروپا گسترش پیدا کرد. شواهد نشان میدهد Homo erectus حدود ۲ میلیون سال پیش در آفریقا ظاهر شد و برای بیش از ۱.۵ میلیون سال در نقاط مختلف جهان به زندگی ادامه داد؛ یعنی یکی از طولانیعمرترین گونههای شناختهشده در تاریخ تکامل انسان بود.
وقتی به چهره بازسازیشده این کودک نگاه میکنیم، در واقع به تصویری از یک انسانتبار بسیار دور از خودمان نگاه میکنیم؛ موجودی که صدها هزار نسل قبل از ما روی همین سیاره راه میرفته است.
شاید عجیبترین قسمت ماجرا این باشد که اگر او را در خیابان میدیدیم، احتمالاً متوجه نمیشدیم به دورهای تعلق دارد که بیش از یک میلیون سال با زندگی ما فاصله دارد.
یک کودک ۱.۵ میلیون ساله و اسکلتش هنوز دارد داستان تکامل ما را روایت میکند.
ترجمه و نگارش: آرش طوقدار …
