به گزارش رکنا ، درباره ضرورت نهادینهسازی آموزش ترکیبی در برنامه رسمی مدارس، اظهار کرد: نظامهای آموزشی جهان در سالهای اخیر با تحولات عمیقی در مفهوم «یاددهی ـ یادگیری» مواجه شدهاند. گسترش فناوریهای دیجیتال، دسترسی گستردهتر به منابع آموزشی، ظهور پلتفرمهای یادگیری، توسعه هوش مصنوعی و تغییر نیازهای نسل جدید، مفهوم مدرسه و کلاس درس را نیز دستخوش تغییر کرده است. در چنین شرایطی، دیگر نمیتوان آموزش حضوری و آموزش غیرحضوری را دو الگوی رقیب و متضاد تلقی کرد؛ بلکه آموزش ترکیبی یا تلفیقی (Blended Learning) میتواند بهعنوان یکی از الگوهای مهم آینده آموزش رسمی مورد توجه قرار گیرد.
وی افزود: آموزش ترکیبی به معنای حذف مدرسه و جایگزینکردن آموزش مجازی به جای آموزش حضوری نیست؛ بلکه به معنای طراحی هوشمندانه فرایند یادگیری بهگونهای است که ظرفیتهای آموزش حضوری و غیرحضوری در کنار یکدیگر قرار گیرند و هرکدام در جای مناسب خود مورد استفاده قرار گیرند. تجربه جهانی نیز نشان داده است که فناوری زمانی بیشترین اثر آموزشی را دارد که با روششناسی مناسب تدریس، توانمندسازی معلمان، برنامه درسی و نظام ارزیابی هماهنگ شود. سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) نیز تأکید کرده است که صرف دسترسی به فناوری الزاماً به بهبود یادگیری منجر نمیشود و موفقیت آموزش دیجیتال به نحوه استفاده آموزشی و راهبری معلم وابسته است.
کرونا؛ تجربهای که نباید فراموش شود
فرجتبار ادامه داد: همهگیری کرونا نقطه عطفی در تاریخ آموزش جهان بود. تعطیلی گسترده مدارس در بسیاری از کشورها، نظامهای آموزشی را ناگزیر کرد در مدت کوتاهی از ظرفیت آموزش از راه دور و فناوریهای دیجیتال استفاده کنند. این تجربه در عین آشکارکردن نقاط ضعف زیرساختی، مهارتی و مدیریتی، ظرفیتهای جدیدی را نیز در اختیار نظامهای آموزشی قرار داد.
وی افزود: در ایران نیز پیش از کرونا، آموزش مجازی هنوز بهصورت جدی در متن برنامه رسمی مدارس قرار نگرفته بود. اما تعطیلی مدارس موجب شد پلتفرمهای آموزشی، محتوای دیجیتال و شبکههای ارتباطی با سرعت بیشتری وارد فرآیند تعلیم و تربیت شوند و تجربه گستردهای در زمینه برگزاری کلاسهای مجازی، تولید محتوای …
