به گزارش رکنا، مکملهای آهن نخستین گزینه درمان کمبود آهن هستند، اما گاهی با وجود مصرف منظم آنها، سطح آهن خون افزایش پیدا نمیکند. متخصصان میگویند عواملی مانند خونریزی مزمن، اختلالات گوارشی، مصرف برخی داروها و حتی زمانبندی نادرست مصرف مکمل میتوانند در این موضوع نقش داشته باشند.
مکملهای آهن یکی از اصلیترین روشهای درمان کمبود آهن هستند، اما در برخی افراد، با وجود مصرف منظم این مکملها، سطح آهن خون همچنان پایین باقی میماند.
متخصصان میگویند دلایل مختلفی از جمله خونریزی مزمن، اختلال در جذب آهن، برخی بیماریها، مصرف داروها یا حتی کیفیت مکمل میتوانند مانع اثربخشی درمان شوند. ۱. خونریزی مزمن
از دست دادن مداوم خون یکی از مهمترین دلایل کاهش ذخایر آهن بدن است.
قاعدگیهای شدید در زنان، خونریزیهای دستگاه گوارش ناشی از زخم معده، پولیپ یا سرطان روده بزرگ و حتی مصرف مکرر داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن میتوانند باعث کاهش مداوم آهن شوند.
در چنین شرایطی، تا زمانی که علت خونریزی درمان نشود، مصرف مکمل بهتنهایی ممکن است کافی نباشد. ۲. اختلال در جذب آهن
برخی بیماریهای گوارشی مانند بیماری سلیاک، بیماریهای التهابی روده (IBD) و برخی اختلالات معده و روده، جذب آهن را کاهش میدهند.
این بیماریها با آسیب به مخاط روده یا تغییر عملکرد دستگاه گوارش، مانع جذب مناسب آهن از غذا و مکمل میشوند. ۳. جراحی چاقی
افرادی که تحت جراحیهای کاهش وزن قرار گرفتهاند، بهویژه جراحیهایی که بخشی از روده باریک را دور میزنند، ممکن است آهن را بهخوبی جذب نکنند؛ زیرا دوازدهه، مهمترین محل جذب آهن، از مسیر عبور غذا حذف میشود. ۴. اختلالات هورمونی و التهاب
هورمونی به نام هپسیدین (Hepcidin) که در کبد تولید میشود، نقش اصلی را در تنظیم جذب آهن بر عهده دارد.
در زمان عفونتها یا بیماریهای التهابی، میزان این هورمون افزایش مییابد و میتواند جذب و آزادسازی آهن از ذخایر بدن را کاهش دهد؛ موضوعی که در نهایت به کمبود آهن منجر میشود. ۵. روش نادرست مصرف …