به گزارش رکنا، سلولهای سرطانی در بسیاری از موارد بهطور کامل از دید سیستم ایمنی «نامرئی» نمیشوند؛ بلکه با تغییر رفتار خود و ایجاد محیطی سرکوبگر در اطراف تومور میتوانند از شناسایی و نابودی توسط سلولهای ایمنی فرار کنند.
مهمترین راههای فرار سرطان از سیستم ایمنی عبارتاند از: ۱. کاهش نشانههای شناسایی روی سطح سلول
سیستم ایمنی برای شناسایی سلولهای غیرطبیعی به مولکولهایی روی سطح سلولها، از جمله مولکولهای ارائهدهنده آنتیژن، متکی است. برخی سلولهای سرطانی میتوانند میزان این مولکولها را کاهش دهند و در نتیجه شناساییشدنشان دشوارتر شود. ۲. خاموش کردن سلولهای T
سلولهای سرطانی میتوانند از مسیرهای طبیعی «ترمز ایمنی» سوءاستفاده کنند. برای مثال، برخی تومورها با فعال کردن مسیرهایی مانند PD-1/PD-L1 باعث میشوند سلولهای T که باید به سرطان حمله کنند، فعالیت خود را کاهش دهند یا اصطلاحاً خسته شوند.
همین سازوکار یکی از دلایلی است که داروهای مهارکننده نقاط کنترلی ایمنی در درمان برخی سرطانها استفاده میشوند؛ این داروها ترمزهای ایجادشده روی پاسخ ایمنی را تا حدی برمیدارند. ۳. ساختن یک محیط سرکوبگر در اطراف تومور
تومور فقط مجموعهای از سلولهای سرطانی نیست. سلولهای ایمنی، رگهای خونی و سلولهای بافت اطراف نیز در محیط تومور حضور دارند. سرطان میتواند این محیط را به شکلی تغییر دهد که فعالیت سلولهای ضدسرطان کاهش پیدا کند.
برخی سلولها مانند سلولهای T تنظیمی، ماکروفاژهای مرتبط با تومور و سلولهای سرکوبگر مشتق از میلوئید میتوانند در این محیط به مهار پاسخ ایمنی کمک کنند. ۴. ترشح مواد شیمیایی برای مهار دفاع بدن
سلولهای سرطانی و سلولهای اطراف تومور میتوانند موادی ترشح کنند که فعالیت سلولهای ایمنی را کاهش میدهد یا مانع ورود مؤثر آنها به داخل تومور میشود. ۵. تغییر دادن ویژگیهای خود
سرطان از نظر ژنتیکی و سلولی بسیار متغیر است. سلولهایی که بیشتر توسط سیستم ایمنی شناسایی میشوند ممکن است از بین بروند و سلولهایی که بهتر میتوانند از پاسخ ایمنی فرار کنند، باقی بمانند و تکثیر شوند. به این فرایند ویرایش …
