علیرضا قربانی با انتشار قطعه جدید «گل های باران خورده» بار دیگر سراغ فضای عاطفی و شاعرانه ای رفته که بخش مهمی از آثار او را شکل می دهد. این قطعه در نیمه مرداد ۱۴۰۵ منتشر شده و با حال و هوای تلخ خود، روایت انسانی را بازگو می کند که پس از رفتن معشوق، با خاطرات و جای خالی او تنها مانده است.
موسیقی «گل های باران خورده» را علیرضا افکاری ساخته و شعر آن سروده محمدسعید میرزایی است. میکس و مستر این قطعه نیز بر عهده آرش پاکزاد بوده و آهنگ اشتیاق و شهر آفتاب به عنوان ناشران اثر معرفی شده اند. روایت یک جدایی در «گل های باران خورده»
ترانه این قطعه از همان ابتدا با تصویری از شب های دوری و گریه آغاز می شود و خیلی زود مخاطب را وارد فضای یک رابطه از دست رفته می کند. راوی از رفتن معشوق می گوید و دنیایی که بعد از این جدایی برای او رنگ و بوی دیگری پیدا کرده است.
در ادامه، نبودن محبوب تنها به یک دلتنگی ساده محدود نمی شود؛ حتی آواز خواندن و شادی کردن نیز برای راوی معنای سابق را ندارند. سکوت و بغض جای ترانه و خنده را گرفته اند و خاطرات گذشته به تنها چیزی تبدیل شده اند که از آن عشق باقی مانده است.
یکی از تصاویر پررنگ شعر، گل های باران خورده است؛ تصویری که می تواند نمادی از خاطراتی باشد که زمانی زنده و زیبا بوده اند اما حالا زیر باران جدایی، رنگ و طراوت گذشته را از دست داده اند. انتخاب میان فراموشی و انتظار
بخش دیگری از ترانه به یک دوراهی عاطفی می رسد؛ راوی میان فراموش کردن گذشته و ادامه دادن انتظار برای بازگشت معشوق سرگردان است. همین کشمکش، یکی از مهم ترین عناصر احساسی قطعه را شکل می دهد.
از یک سو تلاش برای پس گرفتن عشق از خاطرات مطرح می شود و از سوی دیگر، امید به بازگشت دوباره کسی که رفته است. این تضاد باعث شده «گل های باران خورده» تنها یک قطعه درباره جدایی نباشد و به روایتی درباره ناتوانی انسان در دل کندن از یک عشق قدیمی تبدیل شود. علیرضا قربانی درباره قطعه جدیدش چه گفت؟
علیرضا قربانی همزمان با انتشار …
