جاده یاسوج به اصفهان تنها یک مسیر محلی نیست بلکه به عنوان شاهراه ارتباطی جنوب کشور به مرکز و شمال ایران شناخته میشود.
این محور روزانه میزبان هزاران وسیله نقلیه، از خودروهای شخصی گرفته تا کامیونهای حمل کالا و مسافرانی است که کهگیلویه و بویراحمد را به اصفهان متصل میکنند و در نهایت به شبکه حملونقل ملی وصل میشوند.
در قلب این مسیر کلیدی، پل تنگ سریز سالها است که به عنوان یکی از نقاط پرخطر جادهای شناخته شده است. پلی با عرض محدود که با وجود چهارخطه شدن جاده در دو طرف آن، مشکلات جادهای همچنان پابرجاست و این محدوده را به یکی از خطرناکترین بخشهای محور تبدیل کرده است.
در چنین شرایطی، سال ۱۳۹۹ مسئولان کلنگ احداث پل دوم این نقطه را به زمین زدند؛ پروژهای که قرار بود ظرف دو سال تکمیل شود، اما با گذشت حدود شش سال، همچنان در انتظار اجرا است.
با وجود تغییرات دولتها، جابجایی مدیران، اختصاص اعتبارات جدید و وعدههای تکراری، این پروژه هنوز به پایان نرسیده و مردم همچنان مجبور به عبور از پل قدیمی هستند؛ پلی که هر حادثهای در آن میتواند موجب ایجاد وقفه طولانی در یکی از مهمترین مسیرهای ارتباطی کشور شود. حادثهای دیگر؛ بازگشت پل تنگ سریز به صدر اخبار
در تاریخ ۱۵ مرداد ۱۴۰۵، وقوع یک حادثه تازه در محدوده این پل بار دیگر تمرکز رسانهها و افکار عمومی را به سمت این پروژه جلب کرد. این حادثه علاوه بر خسارات قابل توجه، سوالهایی را در ذهن مردم ایجاد کرد که چرا این پروژه هنوز به مرحله تکمیل نرسیده است؟
جزئیات آغاز پروژه
در سال ۱۳۹۹ عملیات اجرایی پل دوم توسط ادارهکل راه و شهرسازی شروع شد. اعتبار اولیه پروژه ۵۰ میلیارد تومان تعیین شده بود و سرپرست وقت این اداره اعلام کرد که طرح طی ۲۴ ماه به بهرهبرداری خواهد رسید.
هدف از این پروژه، حذف گلوگاه خطرناک جادهای، ارتقای ایمنی، کاهش مدت زمان سفر و ایجاد مسیری ایمن برای عبور خودروها اعلام شد.
پیشرفت اولیه پروژه؛ امید به آینده
در مراحل ابتدایی اجرای طرح، پیشرفت قابل توجهی حاصل شد. عملیات خاکبرداری و ساخت پایهها به …
