به گزارش رکنا به نقل از فارس ، تصویر منتشرشده پرواز یک فروند جنگنده اف - ۴ نیروی هوایی ارتش در ارتفاع بسیار پایین، تصویری کمسابقه از یکی از دشوارترین مهارتهای خلبانی رزمی را پیش چشم مخاطب قرار میدهد؛ تاکتیکی که در ادبیات نظامی با عنوان «پرواز در ارتفاع پست و نزدیک به سطح زمین» یا NOE شناخته میشود و هدف اصلی آن، کاهش احتمال کشف و درگیری توسط سامانههای راداری و پدافندی است.
در نگاه نخست، آنچه در فیلم دیده میشود شاید صرفاً پرواز یک جنگنده در ارتفاع پایین به نظر برسد؛ اما پشت این تصویر چند ثانیهای، مجموعهای از ملاحظات فنی، عملیاتی و انسانی قرار دارد که اجرای آن را به یکی از پرریسکترین گونههای پرواز رزمی تبدیل میکند.این موضوع زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بدانیم در روزهای اخیر، جزئیات تازهای از یک مأموریت ویژه جنگندههای سوخو-۲۴ نیروی هوایی ارتش در جریان جنگ ۴۰ روزه منتشر شده است؛ مأموریتی که بنا بر روایت معاون هماهنگکننده نیروی هوایی ارتش، برای هدف قرار دادن پایگاه العدید قطر که مرکز فرماندهی آمریکا در منطقه است، طراحی شده بود و خلبانان در تمام مسیر ناچار به پرواز در ارتفاع بسیار پایین بودند. تاکتیک NOE چیست و چرا اهمیت دارد؟
تاکتیک NOE یا (Nap-of-the-Earth) در سادهترین تعریف، شیوهای از پرواز است که در آن هواگرد در ارتفاع بسیار پایین و تا حد امکان نزدیک به عوارض زمین حرکت میکند.
فلسفه اصلی این روش، استفاده از ویژگیهای طبیعی محیط برای کاهش خط دید سامانههای کشف دشمن است.رادار برای کشف یک هدف به خط دید نیاز دارد. هرچه هواگرد در ارتفاع بالاتری قرار داشته باشد، از فاصله بیشتری میتواند در معرض دید رادارهای زمینی قرار بگیرد. اما کاهش ارتفاع میتواند باعث شود عوارض زمین، بخشی از خط دید میان هواگرد و رادار را مسدود کنند.
بنابراین؛ NOE را نباید صرفاً «پرواز خیلی پایین» دانست؛ این تاکتیک در واقع بخشی از یک مفهوم بزرگتر برای کاهش امضای عملیاتی و افزایش بقا در محیطی با تهدید پدافندی است.البته این تاکتیک یک مزیت بدون هزینه نیست. هرچه هواگرد به زمین نزدیکتر شود، خطر برخورد با موانع، افزایش بار کاری خدمه پروازی، دشواری ناوبری …
