به گزارش رکنا، قلب و مغز نه تنها دو عضو حیاتی جدا از هم نیستند، بلکه از طریق مسیرهای پیچیده بیولوژیکی، عصبی و شیمیایی در یک ارتباط تنگاتنگ و دوطرفه با یکدیگر قرار دارند. به عبارت دیگر، هر چیزی که بر قلب شما تأثیر بگذارد، مستقیماً بر مغز شما اثر میگذارد و بالعکس. ارتباط قلب با مغز چیست؟ این ارتباط را میتوان در سه سطح اصلی بررسی کرد: ۱. ارتباط از طریق جریان خون (تأمین انرژی و اکسیژن)
این سادهترین و حیاتیترین سطح ارتباط است. مغز با وجود اینکه تنها حدود ۲ درصد از وزن بدن را تشکیل میدهد، حدود ۲۰ درصد از اکسیژن و انرژی کل بدن را مصرف میکند. این تأمین انرژی کاملاً به قلب و سیستم عروقی وابسته است.
سلامت قلب = خونرسانی مطلوب به مغز: وقتی قلب به خوبی کار میکند و رگها سالم و باز هستند، خون غنی از اکسیژن و مواد مغذی به راحتی به تمام سلولهای مغز میرسد. این امر باعث تقویت حافظه، تمرکز، تصمیمگیری و به طور کلی عملکرد شناختی میشود.
بیماری قلبی = آسیب به مغز: اگر به دلیل فشار خون بالا، تصلب شرایین (سفت شدن رگها) یا آریتمی (نامنظمی ضربان قلب)، جریان خون به مغز مختل شود، عواقب جدی رخ میدهد:
سکته مغزی: لخته شدن خون در رگهای قلبی یا تنگ شدن آنها میتواند باعث ایجاد لختهای شود که به مغز رفته و جریان خون را قطع کند.
زوال عقل عروقی: کاهش تدریجی جریان خون به مغز، یکی از شایعترین علل زوال عقل (پس از آلزایمر) است و باعث کاهش سرعت پردازش اطلاعات و مشکلات حافظه میشود.
کوچک شدن مغز: مطالعات نشان داده که فشار خون بالا در میانسالی، با آتروفی (کوچکشدن) هیپوکامپ (مرکز حافظه) در سالمندی مرتبط است. ۲. ارتباط از طریق سیستم عصبی (محور قلب-مغز)
قلب و مغز از طریق عصب واگ و سیستم عصبی خودمختار (سمپاتیک و پاراسمپاتیک) با هم حرف میزنند. این ارتباط، رابط بین احساسات و ضربان قلب است.
وقتی مغز پیام میدهد: استرس، اضطراب و افسردگی، سیستم عصبی سمپاتیک (جنگ و گریز) را فعال میکنند. این حالت باعث افزایش ضربان قلب، بالا رفتن فشار خون و ترشح هورمونهای استرس …
