به گزارش خبرنگار اجتماعی رکنا، بسیج کردن تمام دستگاههای اجرایی برای جلوگیری از نابودی یوزپلنگ آسیایی دیگر یک اولویت فانتزی نیست بلکه یک ضرورت امنیتی و زیستمحیطی محسوب میشود. تداوم تلفات جادهای به معنای تیر خلاص به پیکر نیمهجان پروژههای حفاظتی است که با هزاران زحمت و مشارکت مردمی جان گرفتهاند. گزارشهای میدانی نشان میدهد که سازمان حفاظت محیطزیست بهتنهایی و بدون حمایتهای مالی و لجستیکی وزارت راه و سایر نهادهای متولی، ابزار کافی برای دفاع از این گونه را در اختیار ندارد. مسئولان باید بپذیرند که تکرار فجایع جادهای محصول مستقیم قصور در ایمنسازی زیستگاههاست و هرگونه تأخیر در تخصیص بودجه و اجرای پروژههای پیشگیرانه به مثابه مشارکت در حذف دائمی این میراث ملی است. جامعه ناظر و کارشناسان منتظر ارائه گزارش شفاف از عملکرد عملیاتی دستگاهها هستند، نه صرفاً بیانیههای کلیشهای و قولهای بیپشتوانهای که در عمل هیچ سدی در برابر مرگ یوزها ایجاد نکرده است. اکنون زمان عبور از تعارفات اداری و ورود قاطعانه به مرحله عملیاتی است، زیرا فرصت برای احیای جمعیتهای از دست رفته در سایر نقاط ایران به پایان رسیده و لکههای شمالی آخرین سنگر دفاعی هستند که در صورت اهمالِ دوباره، به سرنوشت تلخِ زیستگاههای مرکزی دچار خواهند شد. تأثیر احیای جمعیت طعمه در پایداری زیستگاههای یوزپلنگ آسیایی؛ گزارش مدیر پروژه ملی از وضعیت کنونی
باقر نظامی بلوچی، مدیر پروژه ملی یوزپلنگ آسیایی، در تشریح جغرافیای زیستی این گونه ارزشمند حیات وحش در گفت و گو با خبرنگار اجتماعی رکنا گفت که در گذشته پراکندگی یوزپلنگ آسیایی در دو پهنه اصلی شامل لکه مرکزی با محوریت استان های یزد، اصفهان، کرمان و خراسان جنوبی و لکه شمالی شامل استان های سمنان و خراسان شمالی تعریف می شد. متاسفانه جمعیت یوز در زیستگاه های مرکزی کشور به دلیل تلفات متعدد و عدم زادآوری مناسب از دست رفت و چند فرد نر باقی مانده در این مناطق نیز تا حوالی سال ۱۴۰۲ تلف شدند تا عملا زیستگاه های مرکزی خالی از این گونه ارزشمند شوند. …
