به گزارش رکنا، کوروش دوم، مشهور به کوروش بزرگ یا کوروش کبیر، بنیانگذار شاهنشاهی هخامنشی بود و از حدود ۵۵۹ تا ۵۲۹ پیش از میلاد فرمانروایی کرد. او در مدت حکومت خود قلمرو هخامنشیان را به یکی از گستردهترین قدرتهای جهان باستان تبدیل کرد.
کوروش در استوانهای که در بابل کشف شده است، خود را فرزند کمبوجیه، شاه بزرگ انشان، و از خاندان پادشاهی معرفی میکند. درباره تبار مادری او نیز روایتهای گوناگونی وجود دارد. هرودوت و شماری دیگر از نویسندگان یونانی، ماندانا، دختر آستیاگ، پادشاه ماد، را مادر کوروش دانستهاند و او را حاصل ازدواج کمبوجیه یکم و ماندانا معرفی کردهاند. با این حال، برخی تاریخپژوهان معاصر درباره صحت تاریخی این روایت تردید دارند و آن را دارای زمینههای سیاسی میدانند. خانواده و جانشینی کوروش
کوروش از همسر خود، کاساندان، صاحب دو پسر به نامهای کمبوجیه و بردیا بود. او کمبوجیه را به عنوان ولیعهد برگزید و با سپردن حکومت بابل به او، زمینه جانشینی وی را فراهم کرد.
پس از مرگ کوروش، کمبوجیه دوم به پادشاهی رسید و بعدها با لشکرکشی به مصر، این سرزمین را نیز به قلمرو هخامنشیان افزود. شخصیت کوروش بزرگ
کوروش در منابع تاریخی باستان، شخصیتی متفاوت و چندوجهی دارد. بابلیان او را مورد حمایت مردوک، خدای بزرگ بابل، معرفی میکردند و در منابع یهودی نیز از او با جایگاهی ویژه یاد شده است.
هرودوت گزارش میکند که پارسیان با احترام و محبت از کوروش یاد میکردند و او را مانند یک «پدر» میدانستند؛ هرچند در همین روایتها، ویژگیهایی مانند تندخویی نیز به او نسبت داده شده است.
داندامایف، تاریخنگار برجسته روس، کوروش را یکی از محبوبترین شاهان پارس و بنیانگذار یک امپراتوری جهانی توصیف کرده است. به باور او، احترام کوروش به سنتها و ادیان سرزمینهای فتحشده، یکی از عوامل مهم تثبیت قدرت هخامنشیان بود. کوروش؛ فاتحی متفاوت
یکی از ویژگیهایی که در روایتهای تاریخی درباره کوروش برجسته شده، رفتار او با فرمانروایان شکستخورده است. والتر هینتس، ایرانشناس آلمانی، اشاره میکند که کوروش سه قدرت بزرگ زمان خود، یعنی ماد، لیدیه و بابل را شکست داد، اما …
