از دل آتش و خون؛ روایتی به وسعت جنوب

هرمزگان این روزها، روزهای سختی را پشت سر می‌گذارد. حملات دشمن، دیگر تنها به تأسیسات نظامی محدود نبود.جنایت مدرسه میناب گواهی بر این است دشمن آمریکایی از هیچ جنایتی پشیمان نمی شود وقتی موشک‌ها مستقیم به خانه‌های مردم عادی در بندرعباس، قشم و دیگر نقاط اصابت می‌کرد و خبرنگار هرمزگانی، با بغضی که راه گلو را می‌بست، با چشمانی که از اشک، افق را تار می‌دید، روایت می‌کرد. روایت از کودکی که در آغوش مادرش، ناگهان به پرواز درآمد؛ روایت از پیرمردی که پس از هفتاد سال زندگی، یک‌باره خانه و کاشانه را از دست داد.

این خبرنگاران، فقط قلم به دست نبودند؛ آن‌ها شاهدانی بودند که در خون و آتش، حقیقت را جست‌وجو می‌کردند. در مقابل دوربین‌هایی که لرزش دستشان را به خوبی نشان می‌داد، با صدایی گرفته و لرزان، اما استوار، می‌گفتند: «می‌بینید؟ این خانه‌ها، پناهگاه مردم است. این کودکان، آینده این مرز و بوم هستند. آیا این جنایت نیست؟»

رسالت خبرنگار در روزهای جنگ، فراتر از انتقال خبر است. او روایتگر مقاومت است، راوی استقامتی که در خون‌های ریخته‌شده جریان دارد. در هرمزگان، این رسالت با تمام سنگینی‌اش بر دوش خبرنگاران است؛  چراکه آن‌ها از یک سو با درد مردم هم‌نوا هستند و از سوی دیگر، باید واقعیت را بی‌پرده و شفاف منعکس کنند؛ آن‌هم در شرایطی که هر واژه، می‌تواند سند باشد و هر تصویر، می‌تواند تاریخ شود آنهم وقتی که دشمن در مقابل روایت دروغ می سازد و سعی در تطهیر صهیونیست‌ها دارد.

امروز که شهدای خبرنگار ، بیش از هر زمان دیگری در خاطرها زنده‌اند، به خود می‌بالیم که قلمی داریم که در برابر ظلم می‌ایستد و چشمانی که برای مظلوم می‌گرید. خبرنگاران هرمزگان در خط مقدم جهاد تبیین، با آگاهی از این مسئولیت خطیر، همچنان پابرجا هستند و روایت می‌کنند، حتی اگر قلمشان از شدت بغض، بلرزد و چشم‌هاشان از اشک، نتواند به‌خوبی ببیند.

این روزها، قدردانی از خبرنگاران، یعنی قدردانی از حقیقت. یعنی پذیرش این واقعیت که در مقابل هر موشکی که بر خانه‌ها فرود می‌آید، صدای قلمی بلندتر از انفجار، فریاد می‌زند که «ما ماندگاریم و خون، همواره بر شمشیر پیروز است.»

راضیه سالاری

خبرنگار و فعال رسانه‌ای هرمزگان

روز خبرنگار ۱۴۰۵