به گزارش برنا ،اقتصاددانان معتقدند قیمت تنها برچسب روی کالا نیست، بلکه مهمترین پیامرسان اقتصاد است. افزایش قیمت یک کالا معمولاً نشان میدهد عرضه کاهش یافته یا تقاضا افزایش پیدا کرده است. در مقابل، کاهش قیمت میتواند نشانه وفور کالا یا افت تقاضا باشد.
اگر این پیام به صورت دستوری تغییر کند، تولیدکننده، سرمایهگذار و مصرفکننده همگی با اطلاعات نادرست تصمیم میگیرند و نتیجه آن میتواند کمبود کالا، ایجاد بازار سیاه یا کاهش سرمایهگذاری باشد.
آیا تغییر قیمت همیشه بد است؟
پاسخ بسیاری از کارشناسان منفی است. تغییر قیمت در یک اقتصاد رقابتی پدیدهای طبیعی محسوب میشود. آنچه خطرناک است، افزایش قیمت ناشی از انحصار، رانت، تبانی یا شوکهای تورمی است.
در واقع باید میان «افزایش طبیعی قیمت» و «گرانفروشی ناشی از انحصار» تفاوت قائل شد. اگر چندین تولیدکننده در بازار حضور داشته باشند، رقابت اجازه افزایش بیضابطه قیمت را نمیدهد. اما در بازاری که رقابت وجود ندارد، قیمت میتواند بدون ارتباط با هزینههای واقعی افزایش یابد.
چه کسی باید قیمت را تعیین کند؟
در ادبیات اقتصاد سه دیدگاه اصلی وجود دارد.
دیدگاه نخست بر این باور است که بازار و رقابت بهترین تعیینکننده قیمت هستند و دولت تنها باید از شکلگیری انحصار جلوگیری کند.
دیدگاه دوم معتقد است دولت باید برای کالاهای اساسی مانند دارو، نان، برق، آب و برخی خدمات عمومی سقف قیمت تعیین کند تا اقشار ضعیف آسیب نبینند.
دیدگاه سوم که امروز در بسیاری از کشورها اجرا میشود، ترکیبی از این دو رویکرد است؛ یعنی قیمت اغلب کالاها را بازار تعیین میکند، اما دولت با ابزارهایی مانند قوانین ضدانحصار، حمایت از مصرفکننده و پرداخت یارانه از سوءاستفاده جلوگیری میکند.
تجربه کشورهای همسایه چه میگوید؟
تجربه کشورهای دیگر؛ بازار آزاد با چاشنی نظارت
بررسی تجربه کشورهای مختلف نشان میدهد تقریباً هیچ اقتصادی به سمت دو سر طیف حرکت نکرده است؛ نه قیمتگذاری کامل دولتی و نه رها کردن بدون قید و شرط بازار. کشورهای موفق تلاش کردهاند میان آزادی قیمتها و حمایت از مصرفکنندگان تعادل ایجاد کنند.
ترکیه؛ فاصله گرفتن از قیمتگذاری …
