اباذر پارسی، فوقتخصص گوارش، کبد و آندوسکوپی و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز، گفت: هپاتیت به معنای التهاب کبددر است که علل متعددی از جمله مصرف بیرویه داروهایی مانند استامینوفن، بیماریهای خودایمنی (حمله سیستم ایمنی به کبد) و عفونتهای ویروسی را شامل میشود. شایعترین نوع ویروسی آن، هپاتیتهای A، B، C و D هستند، اما در کشور ما هپاتیت B و C به دلیل عوارض جدیتر، در اولویت بررسی قرار دارند.
پارسی، با تأکید بر خاموش بودن بیماری کبد، افزود: کبد عضوی آرام در بدن است و تا زمانی که آسیب جدی نبیند، علامتی بروز نمیدهد. هماکنون حدود ۲۵۰ میلیون نفر در جهان به هپاتیت B مبتلا هستند که سهم ایران حدود ۱ درصد از این جمعیت است. در مورد هپاتیت نوع C نیز ۴۵ تا ۵۰ میلیون نفر مبتلا در جهان وجود دارد که نرخ شیوع آن در ایران حدود ۰.۵ درصد برآورد میشود.
این فوقتخصص گوارش، کبد و آندوسکوپی با اشاره به موفقیتهای ایران در کنترل هپاتیت B، خاطرنشان کرد: پیش از سال ۱۳۷۲، شیوع هپاتیت B در ایران بین ۵ تا ۸ درصد بود، اما با اجرای برنامههای واکسیناسیون همگانی، غربالگری مادران باردار و اقدامات بهداشتی، این رقم به ۱ درصد کاهش یافته است. این موفقیت، ایران را در زمره کشورهایی با شیوع پایین قرار داده است.
عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز تصریح کرد: هرچند برای هپاتیت C واکسن وجود ندارد، اما درمانهای نوین با اثربخشی ۹۵ تا ۹۹ درصد، نویدبخش ریشهکنی آن تا سال ۲۰۳۰ در ایران است. گروههای پرخطر شامل بیماران تالاسمی، دیالیزی و افرادی با اعتیاد تزریقی، باید تحت مراقبت ویژه در این زمینه قرار گیرند.
این فوقتخصص کبد و گوارش ضمن اشاره به راههای انتقال ویروس هپاتیت و باورهای غلط درباره آن، گفت: هپاتیت B از طریق خون، مایعات بدن، تماس جنسی و همچنین از مادر به جنین منتقل میشود. هپاتیت C نیز عمدتاً از راه خون و سرنگهای مشترک انتقال مییابد. برخلاف تصور عمومی، این ویروسها از طریق دست دادن، روبوسی یا غذا خوردن منتقل نمیشوند؛ اما ویروس …
