خبرگزاری برنا استان البرز - در فرهنگ ایرانی، آیینهای سوگواری همواره فراتر از یک مراسم تشریفاتی بودهاند. این آیینها، زبان همدلی، احترام به کرامت انسان و همراهی با خانوادهای هستند که داغی سنگین را بر دوش میکشند. آنچه این سنت را ارزشمند ساخته، نه شکوه ظاهری آن، بلکه روح همبستگی و نوعدوستی نهفته در آن است؛ روحی که از گذشتههای دور، جامعه ایرانی را در سختترین روزها به یکدیگر پیوند داده است.
اما هر فرهنگی، برای زنده ماندن، نیازمند بازخوانی و تکامل است. سنتهای اجتماعی زمانی ماندگار خواهند بود که بتوانند خود را با نیازهای واقعی جامعه هماهنگ کنند و پاسخگوی مسائل روز باشند.
امروز نیز یکی از همین فرصتها، بازنگری در شیوه ابراز همدردی در مراسم ترحیم است.
سالانه مبالغ قابل توجهی صرف خرید تاج گل، بنر، پارچهنوشته و دیگر اقلامی میشود که اگرچه نشانهای از احترام و محبت هستند، اما عمر اثرگذاری آنها کوتاه است. گلها چند روز بعد پژمرده میشوند، بنرها جمعآوری میشوند و از آن همه هزینه، تنها خاطرهای باقی میماند. این در حالی است که همان هزینه، اگر در مسیر آزادی یک زندانی جرائم غیرعمد قرار گیرد، میتواند آینده یک خانواده را دگرگون کند.
شاید بزرگترین تفاوت میان این دو انتخاب، در مفهوم «ماندگاری» باشد. گل، هرقدر زیبا باشد، محکوم به پژمردن است؛ اما آزادی یک انسان، خاطرهای است که تا پایان عمر در ذهن یک خانواده باقی میماند. کودکی که دوباره دست پدرش را میگیرد، مادری که انتظارش به پایان میرسد و خانوادهای که از فروپاشی نجات مییابد، هرگز آن لحظه را فراموش نخواهند کرد.
در آموزههای دینی ما، گرهگشایی از کار مؤمن، برترین عبادتها شمرده شده است. خداوند متعال در قرآن کریم میفرماید: «وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَا أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا»؛ هر کس انسانی را زندگی بخشد، گویی همه انسانها را زندگی بخشیده است.
بیتردید، آزادی انسانی که به سبب جرائم غیرعمد در بند است و بازگرداندن او به آغوش خانواده، مصداقی روشن از احیای امید و کرامت انسانی است.
جامعه امروز بیش از هر زمان دیگری به سرمایه اجتماعی نیاز دارد؛ سرمایهای که نه در حسابهای بانکی، بلکه در اعتماد، همدلی و مسئولیتپذیری مردم نهفته است. مشارکت …