دسته ای از مردم، چنین مسئله ای را نادیده گرفته و در واقع به آن اعتنا نمی کنند، در مقابل کم نیستند افرادی که اعتقاد راسخی به چنین موضوعی داشته و سال های سال است که این امر را حتی وظیفه خود می دانند که به طریقی پایان ماه صفر و ابتدای ماه ربیع الاول را به یکدیگر بشارت دهند.
نکته مهم تر اینکه گاهی تا حدی به این شبهه دامن زده می شود که آداب و رسوم جدیدی نیز به آن آمیخته می شود، شبیه این مسئله که افرادی به گمان اینکه آخر ماه صفر را باید به پیامبر(ص) بشارت دهند تا در ازای آن مژده بهشت را از آن حضرت دریافت کنند، در شب آخر ماه صفر، درب هفت مسجد را دق الباب می کنند و به عبارت ساده تر بر درب مساجد می کوبند تا پایان ماه شوم و نحس صفر را به حضرت محمد(ص) بشارت دهند.
در سال های اخیر پخش شیرینی و شکلات بر درب مساجد و روشن کردن شمع نیز به این عمل اضافه شده است و اینکه چنین چیزی تا کجا و تا چه حد می خواهد پیش رود معلوم نیست.
هر عقیده و رفتاری نشات گرفته از یک موضوعی است که درست و یا به غلط در میان مردم رواج یافته است، موضوع " بشارت خروج از ماه صفر" قریب به یقین، از یک نقل نادرست و برداشت غلط از یکی از احادیث پیامبر اکرم(ص) نشات گرفته است که شاید عده ی اندکی تا به امروز به دنبال صحت و سقم آن رفته باشند.
محسن یوسفی کیا گفت: یکی از دلایل گرایش برخی از مردم به اینکه در آخر ماه صفر به درب مساجد می روند و به گمان خود آخر ماه صفر و ابتدای ربیع الاول را به پیامبر(ص) بشارت می دهند، طلب حاجت و نیاز های آن هاست؛ در واقع مردم معمولا در پی یافتن راهکاری برای پاسخ به حاجات و درخواست خود هستند.
وی با تاکید براینکه انسان، حاجات و نیازمندی هایی دارد که دائما به دنبال راه حلی جهت برآورده کردن آن هاست، گفت: گاهی برخی افراد درپی هرگونه راهکاری جهت پاسخگویی به حاجات خود می روند و درواقع بدون ملاک و بی ضابطه عمل می کنند؛ از آنجا که جامعه ما نیز یک جامعه دینی است، معمولا اشخاص به دنبال این امر هستند که این نیازها و حاجات را مستقیما از خود خدا طلب کنند و یا به واسطه اولیاء الهی، حاجات خود را بطلبند.
این کارشناس مذهبی تاکید کرد: زمانی که تصور شوم و یا نحس بودن ماه صفر، بدون هیچ سند و مدرک معتبری در برخی اذهان عمومی جای گرفته است، طبیعتا همین افراد نیز با این تصور که خارج …
