به گزارش خبرنگار ورزشی برنا، تقریبا تمام اهالی فوتبال میدانند که «ثبات» کلیدواژه گم شده فوتبال ایران در سالیان اخیر بوده و موفقترینها، عمدتا از این قانون استفاده کردهاند. نکته عجیب اینجاست که تیمهای لیگ برتری این نکته را میدانند اما برخلاف آن عمل میکنند!
چه کسی مقصر تغییرات متعدد است؟
دلیل اصلی این مساله بدون هیچ شکی تغییرات متعدد مدیران است. آنها فرصت کافی ندارند و به دنبال نتیجه هستند. در نتیجه به سراغ همکاری با بازیکنان سابق خودشان میروند و همچنان تغییرات زیادی را شاهد هستیم.
این تغییرات متعدد به خودی خود تضمین کننده موفقیت یا حکم قاطع برای عدم موفقیت نیست؛ مساله اینجاست که چرخه تغییرات متعدد هر سال تکرار و باعث میشود فوتبال هر تیم بیهویت شود. به طور مثال اگر یک باشگاه هر سال مربی خود را تغییر دهد و هر مربی هم با بازیکنان خاص خود بخواهد بازی کند، آیا اثری از فوتبال باهویت در آن تیم میماند؟ اصلا همین حالا میتوانید یک تیم لیگ برتری با فوتبال با هویت نام ببرید؟
سال ۱۴۰۵؛ همان آش و همان کاسه!
در فصل نقل و انتقالات تابستانی امسال، شاهد ترکیدن بمب یا جا به جایی سوپراستارها نبودیم اما تغییرات به شدت زیاد بود.
این مساله جایی بغرنج میشود که بدانیم تیم چون استقلال با پنجره بسته هم تقریبا به اندازه انگشتان دو دست خروجی داشت. اگر آنها بد بودند چرا جذب شدند؟ اگر خوب بودند چرا اجازه خروج به آنها داده شد؟ چرا وقتی حسینی سالها دروازهبان این تیم بوده، استقلالیها به سراغ آدان، با قرارداد یک ساله رفتند که حالا دنبال گلر جدید باشند؟
استقلال تنها تیم در این زمینه نیست. به این اعداد بنگرید: پرسپولیس ۸ بازیکن جذب کرده و احتمالا باز هم خرید خواهد داشت. تعدادی خروجیهای این تیم هم ۹ نفر بوده و این یعنی پرسپولیس کاملا متحول شده.
تراکتور ۵ بازیکن جذب کرده و ۱۰ خروجی داشته. خیبر ۱۰ ورودی داشته و ۱۲ خروجی. فجر ۱۱ ورودی داشته و سپاهان ۱۳ خروجی. گلگهر هم ۱۲ ورودی داشته و ۱۷ خروجی! این حجم از تغییرات در بازیکنها قرار است چه آوردهای داشته باشد؟
"ثبات" راه حل این معضل است
هیچ تیمی ملزم به استفاده از تمام بازیکنانش برای سالهای متعدد نیست اما بر همه …
