این مطالعه که دادههای دو گروه متولدشده در سالهای ۱۹۵۸ و ۱۹۷۰ میلادی را دنبال کرده، نشان میدهد که افرادی که در نوجوانی در کنار دریا زندگی میکردند، لزوماً در میانسالی با مشکلات سلامتی بیشتری مواجه نشدند. اما تفاوت اصلی در میانسالی آنان ظاهر شد یعنی زمانی که افراد سالمتر یا مرفهتر از مناطق ساحلی مهاجرت کردند و افراد با سلامت ضعیفتر در این مناطق باقی ماندند.
مهاجرت؛ عامل اصلی تمرکز نابرابری سلامت
پروفسور استیون جیوراج (Stephen Jivraj)، نویسنده ارشد این مطالعه از کالج دانشگاهی لندن، میگوید: سلامت ضعیفتر در جوامع ساحلی صرفاً به دلیل زندگی در کنار دریا نیست. بلکه ترکیبی از فقر و کمبود امکانات (محرومیت اقتصادی) و مهاجرت انتخابی است؛ به این معنا که افراد سالمتر یا مرفهتر از سواحل مهاجرت میکنند و افراد با سلامت ضعیفتر در این مناطق باقی میمانند. این موضوع نشان میدهد که مناطق ساحلی به سیاستها و منابع هدفمند برای کاهش نابرابریهای سلامت نیاز دارند.
افرادی که در محرومترین مناطق ساحلی بزرگ شدهاند، سه برابر بیشتر در ساحل باقی میمانند. این در حالی است که افراد مناطق مرفهتر، معمولاً تا میانسالی از سواحل مهاجرت میکنند. همچنین افرادی که به سواحل مهاجرت میکنند، اغلب از مناطق نسبتاً مرفهتر کودکی به مناطق محرومتر در بزرگسالی نقل مکان میکنند.
چرا هوای پاک و طبیعت دریا، سلامت ساکنان را تضمین نمیکند؟
پروفسور جیوراج توضیح میدهد: برخی شواهد نشان میدهند که زندگی در کنار دریا اثرات محافظتی بر سلامتی دارد، مانند آلودگی کمتر و فرصت برای کاهش استرس با پیادهروی در مناظر زیبا. اما افول صنایع سنتی مانند گردشگری و ماهیگیری، همراه با فرصتهای شغلی محدود برای ساکنان، باعث تمرکز نابرابریهای سلامت در بسیاری از جوامع ساحلی شده است. همچنین مانع فیزیکی دریا که دسترسی به آموزش و اشتغال را محدود میکند، این مشکلات را تشدید میکند.
نتایج این مطالعه به توضیح یک تناقض ظاهری کمک میکند: محیطهای ساحلی ممکن است هوای پاکتر، دسترسی به طبیعت و فرصتهایی برای فعالیت بدنی ارائه دهند، اما این مزایای بالقوه میتوانند تحت تأثیر فقر، شبکههای حملونقل ضعیف، اشتغال محدود و دشواری دسترسی به مراقبتهای بهداشتی قرار گیرند.
راهکارهایی برای کاهش نابرابری در مناطق ساحلی
پژوهشگران تأکید دارند که جوامع ساحلی یکسان نیستند. یک بندر صنعتی قدیمی، یک منطقه ساحلی با اقتصاد وابسته به دریا، هرکدام شرایط اقتصادی و اجتماعی متفاوتی دارند. با این حال، این مطالعه نشان میدهد که بسیاری از این مناطق با چالشهای مشترکی مانند فقر، اشتغال محدود و دسترسی ضعیف به خدمات روبهرو هستند.
به گفته پژوهشگران، برای کاهش نابرابریهای سلامت در این مناطق، نیاز به سرمایهگذاری هماهنگ و هدفمند در حوزههای مختلف است. این سرمایهگذاری باید شامل بهداشت عمومی، مراقبتهای بهداشتی، حملونقل، آموزش و اشتغال باشد تا بتواند بهطور مؤثر مشکلات ریشهای این جوامع را برطرف کند.
