فضای بستهی هتل، تعلیق نفسگیر و معمای پیچیدهای که در دل داستان نهفته است، این سریال را به اثری کاملاً متفاوت از آنچه مخاطب از درخشان دیده، تبدیل کرده است. این تغییر فضای ۱۸۰ درجهای از کویر و جبهه به هتلی تاریک و مرموز، خود بهتنهایی یک جنجال بزرگ در محافل سینمایی به شمار میرود و بسیاری از منتقدان را به واکنش واداشته است.
شنیدههای غیررسمی حاکی از آن است که درخشان پس از ساخت سریال «تو هم مثل من» که با واکنشهای سرد و گاه منفی از سوی مخاطبان و منتقدان روبهرو شد، تصمیم گرفته با جدیدترین پروژه اش، همهی معادلات را یکباره به هم بزند. برخی منابع نزدیک به پروژه معتقدند که او با این سریال، قصد دارد پاسخی تلویحی به تمام کسانی بدهد که همیشه او را در چارچوب آثار مذهبی و دفاع مقدسی محصور میکردند و هیچگاه به او اجازهی خروج از این قالب را ندادند.
بهرام درخشان میخواهد با «هشتمین گناه» ثابت کند که توانایی ساخت آثاری فراتر از کلیشههای همیشگی را دارد و میتواند در ژانری کاملاً متفاوت، حرفهای تازهای برای گفتن داشته باشد.
حالا که این سریالِ تازه، با چنان جسارتی پا به عرصهی تولید گذاشته، سوال اصلی اینجاست؛ آیا این اثر میتواند نام بهرام درخشان را دوباره بر سر زبانها بیندازد و انتقام ناکامیهای قبلی را بگیرد؟ یا این بار خودِ کارگردان، در دام جسارت بیش از حد و تغییر مسیر ناگهانی گرفتار خواهد شد و مخاطبان وفادارش را نیز از دست خواهد داد؟ باید منتظر ماند و دید که سرنوشت این سریال پرسروصدا به کجا ختم میشود.
گفتنی است؛ این سریال پرسروصدا که با نام موقت «هشتمین گناه» شناخته میشود، توسط آقای علیرضا زکریایی تهیه میشود.
گفته میشود که انتخاب زکریایی به عنوان تهیه کننده این پروژه، نشان از عزم جدی برای تولید اثری باکیفیت و تأثیرگذار دارد.
بر اساس این گزارش؛ بهرام درخشان، کارگردان باسابقهی سینما و تلویزیون که فعالیت حرفهای خود را از سال ۱۳۷۱ با ساخت فیلم کوتاه آغاز کرد، این روزها با تازهترین اثرش حسابی سر و صدا به پا کرده است. پروژهای که به گفتهی منابع آگاه، او را از فضای همیشگی آثار مذهبی و دفاع مقدسی اش به وادی تازهای پرتاب کرده و میتواند نقطهی عطفی در کارنامهی ۳۵ ساله اش محسوب شود.
بهرام درخشان که فعالیت سینمایی خود را از اواخر دههی شصت با ساخت فیلمهای کوتاه و تجربی آغاز کرد، در دهههای هشتاد و نود به یکی از چهرههای شاخص و ثابت سینمای مذهبی و دفاع مقدس تبدیل شد. آثاری، چون «چشم سوم» (۱۳۸۴)، «باور» (۱۳۸۸)، «تا حضور» (۱۳۸۸) و «مسیر عشق» (۱۳۸۹) خزان جدایی (۱۳۹۰) حسینیه (۱۳۹۱) ما سه نفر بفهمیم (۱۳۹۱) بهار (۱۳۹۳) موکب (۱۴۰۳) از جمله فیلمهایی هستند که نام او را در این ژانر تثبیت کردند.
اما درخشان هیچگاه در یک قالب مشخص متوقف نشد و همواره سعی کرد مرزهای تازهای را تجربه کند. سریال خانه ورثهای (۱۳۷۸) سریال طنز چهار دیواری (۱۳۷۹) سریال راه افتخار (۱۳۸۶) سریال «وطنم افغانستان» (۱۳۹۳)، مستند داستانی «چمدون» (۱۳۹۸) و سریال اجتماعی «تو هم مثل من» (۱۴۰۱) از جمله آثاری بودند که او را به تدریج از فضای همیشگیاش خارج کردند و نشان دادند که این کارگردان، دیدی فراتر از قابهای تکراری دارد. با این حال، هیچکدام از این آثار به اندازهی جدیدترین پروژه اش، جنجالی و بحث برانگیز نبوده است.
انتهای پیام/
