«روز خبرنگار سال ۱۴۰۵، فرصت بازاندیشی در نقش خبرنگاران درباره صورتبندیِ تصویر فضای اجتماعی ایرانِ پسابحران است. خبرنگاران با میانجیگری برای انتقال اطلاعات میان واقعیت اجتماعی، میدانهای کنشگری مدنی و میدان قدرت؛ از برسازندگان اصلی رابطه بین مردم و دولت هستند. عاملیت خبرنگاران در بازنمایی محتوا و کیفیت این رابطه، ایشان را در نقش یکی از آفریدگاران اعتماد عمومی و سرمایه اجتماعی دولت و تصویرساز توانمندی آن در حل مسائل سیاستگذاری عمومی ظاهر کرده است.
در شرایطی که دولت - ملت ایران بزنگاه دشوار و اندوهبار دیماه ۱۴۰۴ را از سرگذرانده است و در تداوم آن در میدانِ دفاع، سرافرازانه به تجاوز آمریکائی اسرائیلی پاسخ داده است؛ حوزه عمومی متأثر از ضعف کارآمدی رسانههای رسمی، از جمله صدا و سیما، دچار بحران بازنمایی است. بحرانی که در آن گروههایی از مردم احساس میکنند در نظم گفتمانی حاکم، صدایشان بیصدا و حذف شده است. این در حالی است که در اندیشه رئیسجمهور پزشکیان همه مردم ایران صرف نظر از تعلقات جغرافیایی، سکونتگاهی، اجتماعی، اقتصادی، سبک زندگی و سیاسی؛ واجد حقوق و مسئولیتهای شهروندی هستند. در چارچوب چنین اندیشهای است که مرکز ارتباطات مردمی ریاستجمهوری دستورکار اصلی خود را ایفای نقش رابط فرودستان با دولت میداند. فرودستان اعم از مردم نامه به دست، مردم معترض، اصناف، انواع سازمانهای نمایندگی کننده مردم و ... هستند که در نتیجه سیاستگذاریهای پیشین از قدرت تاثیرگذاری بر حیطههای زندگی شخصی و حرفهای خود دور ماندهاند. در میدان تحقق این دستورکار، تجارب تلخ و رنجآوری که از سر گذشتهاند میتواند به عنوان مبدأ چرخش و تغییر مبانی ارتباطات مردمی در نظر گرفته شود؛ چرخش از سیاست تکصدایی به سیاست چندصدایی، انعکاس و پاسخویی به مطالبات همه اقشار اجتماعی. از همین رو است که در دولت دکتر پزشکیان، مرکز ارتباطات مردمی با گشودن باب «گفتوگوی مسئلهمحور با جامعه مدنی» در مسیر فائق آمدن بر اختلال ارتباطی حاصل از تکصداییهای پیشین گام بر میدارد و احیاء ارتباط مردم با دولت را به عنوان یک عمل مؤثر و متصل در فرایندهای حل مسائل انباشته قلمداد میکند.
از منظری متفاوت، اگر هنگامه اغتشاش اجتماعی - سیاسی و جنگ با تکصدایی همراه شود حاصلی جز تزلزل همبستگی ملی و انسجام ملی - که اولی حاصل میثاق مشترک گروههای اجتماعی و دومی محصول کارآمدی نهاد دولت در ایفای وظایف ذاتی خود است – در بر نخواهد داشت. چه اینکه مردم ایران نه تودهای یکپارچه که با تکثر اجتماعی، سیاسی، سبکهای زندگی، تعلقات قومی، مذهبی، جنسیتی و جغرافیایی خود تعریف میشوند. در چنین جامعهای اگر دولت گوش خود را تنها با فرکانس صدای معدودی از گروههای اجتماعی تنظیم کند و در تعیین اولویتها و جامعه هدف خدمات خود مواجهه تبعیضآمیز داشته باشد؛ ناخواسته زمینه تسلط اقلیت بر اکثریت را فراهم میکند. احتراز از چنین تسلطی که زائلکننده همبستگی ملی و انسجام ملی است، ضرورت شنیدن صدای همه مردم - بهویژه مردمی که بخش بزرگی از آنها در نتیجه سیاستگذاریهای پیشین فرودست شدهاند - را ایجاب میکند. این در واقع همان رسمیتبخشی به «همه مردم ایران» و خلقکننده سرمایه اجتماعی جدید برای نظام جمهوری اسلامی است که از طریق شنیدن و انعکاس صدای همه مردم به دولت حاصل میشود.
در این میان، خبرنگاران نقشی بیبدیل در خلق این سرمایه اجتماعی جدید ایفا میکنند. ایشان به مثابه کارگزاران حوزه عمومی میتوانند با روایتگری صدای همه مردم ایران، پیشفرضها و طبیعیانگاشتههای تکصدایی را به چالش بکشند و از این طریق جامعه را از خشونت نمادینِ روا داشته شده توسط اقلیتی که خود را بدل از همه مردم ایران میدانند، برهانند. از اینرو، مرکز ارتباطات مردمی دست یاری به سوی خبرنگاران، این راویان جامعه متکثر ایران، دراز میکند و امید دارد به همت دغدغهمندان ایران روایتی جدید و فراگیر از ایرانی که ققنوسوار از دل آتش بر میآید ساخته شود؛ روایتی که در آن صدای همه مردم ایران طنینانداز است. چه اینکه ایران ما اکنون در حال برخاستن از دو آتشِ ناآرامی و جنگ تحمیلی است. اکنونی که میتواند در آن «ما»ی ایرانی، بر پایه تکثر، مدارا و احترام متقابل باز تعریف شود و به این ترتیب پشتوانهای عظیم برای امنیت، آرامش، عدالت، آزادی، معنویت و توسعه میهن عزیزمان فراهم سازد. روز خبرنگار را به راویان اینچنین ایرانی تبریک میگویم.»
انتهای پیام/
