مطالعه پدیده جوانی، چرا؟
جوانی دوره ای طبیعی است که برای همه روی می دهد و آن را در تغییرات فیزیکی که اتفاق می افتند می توان دید. به عقیده جامعه شناسان، مسأله جوانی از این نظر حایز اهمیت است که با افراد جوان مطابق سنشان به گونه ای دیگر رفتار می شود، و در ارتباط با آنچه باید انجام دهند، انتظارات افراد از شخص بسیار تغییر می یابد. جست و خیز یک فرد 35 ساله در یک بعدازظهر در خیابانی پر رفت و آمد منظره خنده داری است. به او گفته می شود مطابق سن و سالش رفتار کند، و تماشاگران فکر می کنند که او مست و یا دیوانه است. ولی اگر یک پسر بچه 4 ساله در طول همان خیابان بالا و پایین بپرد، چه طور؟ ممکن است هیچ اظهارنظری در مورد وی وجود نداشته باشد. پس جوانی علاوه بر عنصر زیستی، دارای عنصری اجتماعی هم هست.(2) جامعه شناسان علاقه مند به مطالعه این عنصر اجتماعی هستند. جوانی کی فرا می رسد؟
ما اصطلاح «جوانی» را در گفت وگوهای معمولی، بدون تصور دقیق از سن جوانی و سنی که جوان آن را ترک می کند، به کار می بریم.آیا نوجوانی، در سن 16 سالگی زمانی که فرد می تواند رأی بدهد، به پایان می رسد؟ یا در سن 18 سالگی، وقتی می تواند گواهی نامه رانندگی بگیرد، یا در سن 19 سالگی وقتی که دبیرستان را به پایان می رساند؟ به طور خلاصه، می توان ادعا کرد که «جوانی» یک مفهوم کاملاً نسبی است، نه مطلق. هرچند همه افراد بشر دوره های کودکی، میان سالی، جوانی و پیری را می گذرانند، اما مدت هر یک از دوره ها در اجتماعات گوناگون و در ادوار زمانی متفاوت، فرق می کند.(3)
تعدادی از روان شناسان معمولاً دوره نوجوانی و شروع بلوغ را از 12 تا 18 سالگی می دانند؛ وقتی دوره تحوّل جسمی و روانی فرامی رسد، رشد سریع اعضا سبب بیداری هوس ها و احساسات و رؤیاهای گوناگون گشته و با شروع دوره بلوغ احساساتی تازه و مبهم، امیال شدید و نامعلوم در نوجوان پدیدار می شوند و از اعماق درون او نوعی فشار بر وجود او اعمال می شود که برایش ناشناس است. برخی دیگر جوانی را از 18 تا 25 سال می دانند؛ آن هنگام که رشد عقلانی و جسمانی به حد کمال می رسد.(4)
به طور خلاصه، می توان گفت: «جوانی» عبارت است از: دوره گذر از بچگی به بزرگ سالی.
بیشتر بخوانید …
