گلاره ناظمی را میتوان یکی از نامهای ماندگار داوری فوتسال ایران دانست؛ داوری که مسیر حرفهای خود را از سنین نوجوانی آغاز کرد و در طول سالها، از مسابقات داخلی تا معتبرترین رقابتهای بینالمللی پیش رفت. قضاوت در فینال المپیک جوانان، حضور در جام ملتهای فوتسال زنان اروپا، مسابقات جام باشگاههای جهان و رقابتهای بینالمللی فوتسال مردان، بخشی از کارنامهای است که نام او را در سطح جهانی مطرح کرد. حالا پس از ۲۵ سال حضور در عرصه داوری، ناظمی تصمیم گرفته است از قضاوت خداحافظی کند؛ تصمیمی که پشت آن سالها تلاش، انتظار، تجربه، سختی و البته رسیدن به آرزوهایی قرار دارد که شاید روزی که سوت داوری را به دست گرفت، دستنیافتنی به نظر میرسید.
در گفتوگویی صمیمی با روزنامه فدراسیون فوتبال، گلاره ناظمی از آغاز مسیرش، سالهای سخت داوری، دیر رسیدن به لیست بینالمللی، آرزوهایی که به واقعیت تبدیل شدند و تصمیمش برای خداحافظی سخن گفته است. متن این گفت و گو به شرح زیر است:
۲۵ سال داوری؛ چرا تصمیم به خداحافظی گرفتید؟
واقعیت این است که وقتی به ۲۵ سال گذشته نگاه میکنم، احساس میکنم یک مسیر بسیار طولانی را طی کردهام. من داوری را از ۱۶ سالگی شروع کردم و در تمام این سالها بخش بزرگی از زندگیام با داوری گره خورده بود. شاید زمانی که شروع کردم، رسیدن به اتفاقاتی که بعدها برایم رقم خورد، واقعاً دور از ذهن بود. آن روزها فقط یک علاقه داشتم؛ اینکه داور باشم، پیشرفت کنم و بتوانم در بالاترین سطح ممکن قضاوت کنم اما در طول این سالها اتفاقات زیادی افتاد. سختیهای زیادی وجود داشت، انتظار کشیدم، تلاش کردم و در نهایت به بخش زیادی از آرزوهایی که در ذهنم داشتم، رسیدم. به همین دلیل فکر میکنم حالا زمان مناسبی است که از این مسیر خداحافظی کنم؛ با افتخار و با خاطراتی که برای همیشه همراه من خواهد بود.
زمانی که داوری را شروع کردید، فکر میکردید روزی به بالاترین سطح برسید؟
نه، واقعاً. وقتی ۱۶ ساله بودم، شاید حتی نمیتوانستم تصور کنم که روزی جام جهانی را تجربه کنم یا در فینال یک مسابقه بزرگ قضاوت داشته باشم. آرزو داشتم پیشرفت کنم اما اینکه روزی در بالاترین سطح مسابقات جهان حضور داشته باشم، چیزی نبود که بتوانم با اطمینان درباره آن صحبت کنم. به مرور زمان که وارد فضای حرفهای شدم، هدفهایم …
