بسیاری از ما در چرخهای گرفتار شدهایم که در آن مشغول بودن را نشانهی موفقیت و استراحت کردن را علامت تنبلی میدانیم. این تفکر را داریم که استراحت را باید به دست آورد یعنی اول باید تمام کارهای لیست را خط بزنیم و وقتی از فرط خستگی در حال غش کردن بودیم، اجازه داشته باشیم کمی بنشینیم.مدام از این جلسه به آن جلسه میرویم، به پیامهای بیپایان گوشی پاسخ میدهیم و لیست کارهای روزانهمان را شلوغتر میکنیم، اما در پایان روز، با وجود تمام این دویدنها باز هم احساس رضایت نمیکنیم. حقیقت این است که ذهن و بدن ما مثل هر سیستم پیچیده دیگری، به زمانی برای بازسازی و بازیابی نیاز دارد.
مراقبت از خود، برخلاف تصور عموم، به معنای فرار از مسئولیت نیست، راهکاری برای این است که بتوانیم مسئولیتهایمان را با کیفیت و توان بیشتری انجام دهیم. گاهی باید ترمز زندگی را بکشیم و به خودمان اجازه دهیم فقط باشیم.
استراحت پاداش نیست، بخشی از زندگی است …
