گاهی باید ترمز کار را کشید و زندگی کرد!

بسیاری از ما در چرخه‌ای گرفتار شده‌ایم که در آن مشغول بودن را نشانه‌ی موفقیت و استراحت کردن را علامت تنبلی می‌دانیم. این تفکر را داریم که استراحت را باید به دست آورد یعنی اول باید تمام کارهای لیست را خط بزنیم و وقتی از فرط خستگی در حال غش کردن بودیم، اجازه داشته باشیم کمی بنشینیم.مدام از این جلسه به آن جلسه می‌رویم، به پیام‌های بی‌پایان گوشی پاسخ می‌دهیم و لیست کارهای روزانه‌مان را شلوغ‌تر می‌کنیم، اما در پایان روز، با وجود تمام این دویدن‌ها باز هم احساس رضایت نمی‌کنیم. حقیقت این است که ذهن و بدن ما مثل هر سیستم پیچیده دیگری، به زمانی برای بازسازی و بازیابی نیاز دارد.

مراقبت از خود، برخلاف تصور عموم، به معنای فرار از مسئولیت نیست، راهکاری برای این است که بتوانیم مسئولیت‌هایمان را با کیفیت و توان بیشتری انجام دهیم. گاهی باید ترمز زندگی را بکشیم و به خودمان اجازه دهیم فقط باشیم.

استراحت پاداش نیست، بخشی از زندگی است

در ذهن بسیاری از ما جا افتاده که استراحت باید حق بعد از فرسودگی باشد. یعنی اول باید آن‌قدر کار کنیم که از پا بیفتیم، بعد اجازه داشته باشیم کمی آرام بگیریم. اما این نگاه درست نیست. مراقبت از خود قرار نیست جایزه‌ای برای خستگی شدید باشد؛ این یک راه پیشگیرانه برای حفظ سلامت روان است.

نهادهای معتبر سلامت روی این نکته تأکید دارند که سلامت روان درست مثل تغذیه یا خواب، باید بخشی از روتین روزانه باشد، نه فقط زمانی که آدم به مرز بحران رسیده است. ذهن نیاز دارد به‌موقع آپدیت شود تا از کار نیفتد.

فرصتی برای شارژ شدن مغز

ما معمولاً به بدنمان استراحت می‌دهیم، اما از مغزمان انتظار داریم بی‌وقفه کار کند. در حالی که ذهن هم خسته می‌شود. اعلان‌های گوشی، پیام‌های کاری، خبرهای پی‌درپی و مسئولیت‌های تمام‌نشدنی، مغز را در حالت آماده‌باش نگه می‌دارند.

یک روز مرخصی از این شلوغی‌ها، کمک می‌کند مغز از حالت فشار خارج شود. لازم نیست این استراحت خیلی پیچیده باشد. گاهی فقط خاموش کردن گوشی، نشستن در سکوت، خواندن چند صفحه کتاب یا حتی نوشیدن چای بدون عجله، می‌تواند اثر زیادی داشته باشد.

بیرون آمدن از حالت خودکار

وقتی زندگی خیلی شلوغ می‌شود، آدم کم‌کم روی حالت خودکار می‌رود. کار می‌کند، جواب می‌دهد، می‌دود و پیش می‌رود، بدون اینکه …