رئیس انجمن روانشناسی تربیتی ایران با بیان اینکه محققان دانشگاه استنفورد نظریه قدیمی که «زوجین هر چه بیشتر با هم باشند شروع به شبیهسازی کرده و شبیه یکدیگر میشوند» را آزمایش کرده و آن را با علم مدرن رد کردهاند، گفت: زوجین پس از ازدواج و با گذشت زمان بیشتر شبیه به یکدیگر نمیشوند بلکه از همان ابتدا زنان و مردان تمایل دارند افراد مشابه خود از لحاظ ظاهر، شخصیت، ارزشها و وضعیت اجتماعی و اقتصادی را برای ازدواج انتخاب کنند.
دکتر فریبرز درتاج، در پاسخ به این سوال که آیا زوجین هر چه بیشتر با هم باشند شبیه به یکدیگر میشوند؟، اظهار کرد: تحقیقات «تی ماکورن» در دانشگاه استنفورد نشان داده است که مردم تمایل دارند از همان ابتدا برای ازدواج افراد مشابه خود را به عنوان شریک زندگی انتخاب کنند و درواقع زوجین با گذشت زمان بیشتر شبیه به یکدیگر نمیشوند.
این هیات علمی دانشگاه علامه طباطبایی ادامه داد: تحقیقات یاد شده بر روی تصاویر صورت بیش از ۵۰۰ زوج در ابتدای ازدواج و در مقطعی بعد (حداقل ۲۰ سال بعد) نشان داد بسیاری از زوجها از همان آغاز روابط خود شباهتهایی در چهره داشتهاند و در طول زمان هم تغییری نکردهاند و از این رو محققان به این نتیجه رسیدند که افراد تمایل دارند به دنبال شریکی باشند که از همان ابتدا شبیه به آنها باشد. چرا ما شریکی را برای زندگی انتخاب میکنیم که شبیه خودمان باشد؟
این روانشناس در پاسخ به این سوال که چرا ما شریکی را برای زندگی انتخاب میکنیم که شبیه خودمان باشد؟ توضیح داد: دلایل بیولوژیکی و جامعهشناختی برای این امر وجود دارد که مردم تمایل دارند شرکای مشابه خود را نه فقط در ظاهر، بلکه در شخصیت، ارزشها و وضعیت اجتماعی و اقتصادی برای زندگی مشترک انتخاب کنند. بخشی از آن این است که ما توسط افرادی احاطه شدهایم که از نظر جغرافیایی یا اجتماعی شبیه خودمان هستند. از سوی دیگر مردم چیزهایی را که با آنها بیشتر آشنا هستند، بیشتر ترجیح میدهند. ما تمایل داریم نسبت به افرادی که شبیه ما هستند، دوستداشتنی باشیم. از این رو است که به طور کلی موجودات تمایل دارند جفتهایی را انتخاب کنند که دارای ژنهای مشابه خود هستند. …
