به گزارش خبرگزاری برنا از ایلام؛ برای بنده، این داستان از سال ۱۳۷۲ آغاز شد. سالهایی که هنوز بوی کاغذ کاهی روزنامهها در لابهلای چاپخانههای قدیمی میپیچید و "خبر" دود نمیشد پشت صفحههای نورانی تلفنهای هوشمند. آن روزها خبرنگار با یک دفترچه یادداشت جیبی و یک خودکار بیک، کوچه به کوچه دنبال سوژه میگشت. چشمهایش دوربین بود و گوشهایش ضبط صوت. جوان بودم و تازه پا به عرصهای گذاشته بودم که عشق را با دشواری، و کلمه را با مسئولیت گره میزد.
حالا ۳۲ سال از آن روزهای سخت و شیرین گذشته است.در این سه دهه، جهان چندین بار زیر و رو شده است. زیستهام در عصر هایپرلینکها و زندگی در ثانیهها. از دوران دست نوشته روی کاغذ و ارسال از طریق نمابر به تهران، تایپ روی ماشین تحریرهایی که انگشتان را زخمی میکرد تا عصر هوش مصنوعی که متن را در چشم برهم زدنی پیشنهاد میدهد. اما باور کنید، در دل این هیاهوی تکنولوژی، یک چیز هرگز کهنه نشد و نمرد و آنهم؛"وجدان خبرنگاری " .
اگر قرار باشد در این سالروز، توصیفی از حرفه مان داشته باشم، آن را "ایستادن در متن" مینامم. ما اهالی حاشیه نیستیم، اگرچه همیشه حاشیهها را با دقت نگاه می کنیم. رسالت ما بودن در میدان است؛ وسط گرما و سرما، میان اشک و لبخند مردم، لابهلای آوار زلزله زدگان، در ازدحام شادی یک پیروزی ملی، و در سکوت سنگین دادگاههایی که تاریخ را ورق میزنند. ما شانه به شانه جامعه نفس میکشیم تا نبضش را گم نکنیم.
۳۲ سال است که هر صبح، با این سوال از خواب بیدار شدهام: امروز قرار است راوی چه حقیقتی باشم؟ در این مسیر، دردهای زیادی را به جان خریدهام. کم نبودهاند اشکهایی که پشت تلفن و در زمان شنیدن یک مصیبت ریختهام، بیآنکه صدای بغضم در خبر منعکس شود. کم …
