همشهری آنلاین - گروه سیاسی: استقرار نزدیک به ۹ ماهه ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» در دریا، بار دیگر یکی از مشکلات ساختاری نیروی دریایی آمریکا را برجسته کرده است: واشنگتن برای حفظ حضور دریایی مورد نظر خود، ناوهای موجود را برای دورههایی طولانیتر از ظرفیت معمول به کار میگیرد؛ روندی که هم فشار بر خدمه را افزایش میدهد و هم هزینههای نگهداری ناوگان را به آینده منتقل میکند.
ناو هواپیمابر «یواساس آبراهام لینکلن» پس از نزدیک به ۹ ماه حضور در دریا و بیش از ۲۰۰ روز فعالیت در یک منطقه عملیاتی رزمی، به نمونهای از فشار فزاینده بر ناوگان هواپیمابر آمریکا تبدیل شده است.
گزارشهایی درباره کمبود غذای تازه، مشکلات مربوط به امکانات رفاهی و فشار روانی بر ملوانان، توجه اعضای کنگره و خانوادههای نیروهای مستقر در این ناو را جلب کرده است. همزمان، مقامهای نیروی دریایی آمریکا تلاش کردهاند تاکید کنند که نیازهای اساسی خدمه تامین شده و ناو همچنان توان انجام ماموریت خود را دارد.
دونالد ترامپ نیز روز جمعه نگرانیها درباره طولانی شدن استقرار این ناو را کماهمیت دانست و گفت ماموریت آن به هیچ وجه بیش از اندازه طولانی نبوده است. با این حال، هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی آمریکا، اعلام کرده است که لینکلن به زودی به آمریکا بازخواهد گشت.
اما مشکل صرفا به یک ناو یا یک ماموریت محدود نمیشود. استقرارهای طولانی، مجموعهای از مشکلات لجستیکی، انسانی و فنی ایجاد میکنند که در صورت تداوم میتوانند آمادگی عملیاتی ناوگان آمریکا را تحت فشار قرار دهند. تامین تدارکات در منطقه جنگی
یک ناو هواپیمابر با هزاران ملوان و پرسنل نظامی، در واقع یک شهر شناور است که باید برای ماهها سوخت، غذا، مهمات، قطعات یدکی و تجهیزات مختلف دریافت کند.
در شرایط عادی، توقف در بنادر و دریافت محموله از کشتیهای پشتیبانی، بخش مهمی از این چرخه را تشکیل میدهد. اما زمانی که ناو در یک منطقه جنگی فعالیت میکند، دسترسی به بنادر محدودتر میشود و تامین تدارکات پیچیدهتر خواهد شد.
در چنین شرایطی، کشتیهای تدارکاتی باید از فاصله بیشتری برای رساندن سوخت، مواد غذایی و تجهیزات به ناو حرکت کنند. در برخی موارد نیز امکان استفاده از هواپیما برای …
