به گزارش همشهریآنلاین، پس از پایان کار تیم ملی ایران در جامجهانی۲۰۲۶، سایه سنگین بلاتکلیفی بر نیمکت یوزهای ایرانی سایه افکنده بود. قرارداد امیر قلعهنویی با سوت پایان آخرین بازی ایران در جامجهانی به اتمام رسید و از آن روز، راهروهای فدراسیون فوتبال در خیابان سئول، آبستن شایعات و گمانهزنیهای بیشماری بود. مهدی تاج و هدایت ممبینی روزهای گذشته سیگنالهایی مبنی بر ماندگارشدن سرمربی مخابره کرده بودند اما صدای مخالفان در هیأترئیسه، ازجمله حجت کریمی، نشان میداد که این پازل به این سادگیها تکمیل نخواهد شد. سرانجام، پس از یک ماه چشمانتظاری پرالتهاب و تعویق چندباره، درهای اتاق جلسات بسته شد تا تکلیف یکی از مهمترین صندلیهای ورزش ایران مشخص شود؛ نشستی که با حضور شخص سرمربی و دستیار اولش، سعید الهویی، بیش از یک ساعت به طول انجامید و خروجی آن، یک «بله» مشروط و پر از اما و اگر بود. مأموریت آسیایی؛ پلی به سوی آینده
خروجی مهم این نشست پرتبوتاب، تمدید قرارداد سرمربی تیم ملی بود اما نه آنطور که او در رؤیاهایش میپروراند. درحالیکه شنیدهها حاکی از آن بود که قلعهنویی بهدنبال یک تضمین طولانیمدت و امضای قراردادی تا پایان جامجهانی۲۰۳۰ است، اعضای هیأترئیسه با رویکردی محتاطانه و سختگیرانه دست به قلم شدند. تصمیم نهایی بر این شد که سکان هدایت تیم ملی تنها تا پایان جامملتهای آسیا ۲۰۲۷ در دستان قلعهنویی باقی بماند؛ این یعنی فدراسیون فوتبال، سرنوشت نیمکت خود را به یک تورنمنت گره زده است. قلعهنویی حالا باید در آوردگاه آسیایی، نهتنها برای اعتلای نام ایران، بلکه برای اثبات شایستگیهای خود و تمدید حضورش در تیم ملی بجنگد. این یک قرارداد ساده نیست؛ یک آزمون بزرگ است که در آن، هر مسابقه در جامملتها میتواند …
