همشهری - یوسف نوری، وزیر اسبق آموزش و پرورش: گاهی در تاریخ یک کشور یک تصمیم در ظاهر عمرانی است، اما در باطن میتواند آغازگر یک تحول بزرگ اجتماعی باشد. به گمان من آغاز ساخت مجتمعهای بزرگ، آیندهمحور و چندمنظوره تربیتی-آموزشی در تهران از همین جنس است؛ اقدامی که با نگاه راهبردی شهردار تهران از یک پروژه مدرسهسازی فراتر رفته و به آغاز طراحی «مدارس تراز تمدن نوین اسلامی» تبدیل شده است.
بهعنوان وزیر اسبق آموزشوپرورش سالها از نزدیک با یکی از مسائل مزمن این دستگاه مواجه بودهام؛ آموزشوپرورش از یک سو باید مهمترین ماموریت کشور، یعنی تربیت نسل آینده و تراز انقلاب اسلامی را انجام دهد و از سوی دیگر بخش قابل توجهی از توان و منابع خود را صرف خرید زمین، ساخت مدرسه، تعمیر، نگهداشت، مقاومسازی و تأسیسات کند. ازاینرو ابتکار هوشمندانه و متعهدانه دکتر علیرضا زاکانی که شهرداری میخواهد آموزشوپرورش دغدغه ساخت و نگهداری فضای آموزشی نداشته باشد، برای من فقط یک وعده عمرانی نیست؛ یک تغییر مهم در حکمرانی آموزشوپرورش است.
پیوند مدرسه، شهرداری و خانواده
این اقدام از آن جهت اهمیت بیشتری دارد که شهرداری مدرسه را صرفاً یک ساختمان نمیبیند. مجتمعهای پیشبینیشده قرار است فضاهایی بزرگ، ایمن، هوشمند، دارای معماری هویتمند و متناسب با نیازهای آینده باشند؛ فضاهایی برای آموزش، آزمایشگاه، کارگاه، ورزش، هنر، فرهنگ و مهارت و درعینحال مرتبط با محله و جامعه پیرامونی؛ این یعنی مدرسه ازیک ساختمان آموزشی به یک زیستبوم تربیتی و اجتماعی تبدیل میشود.
این نگاه با تجربه برخی از موفقترین نظامهای آموزشی جهان نیز همخوانی دارد. در کشورهایی مانند فنلاند، سیاست آموزشی و برنامه درسی در سطح ملی تعیین میشود، اما بخش مهمی از مسئولیت ساخت، نگهداشت و اداره فضاهای آموزشی بر عهده مدیریتهای محلی است. در بسیاری از الگوهای شهر یادگیرنده نیز مدرسه بخشی از زیستبوم شهر است و میان مدرسه، شهرداری، خانواده و جامعه محلی پیوند برقرار میشود، بنابراین تفکیک حرفهای ماموریت تربیتی از مسئولیت زیرساختی، ایدهای بدیع و قابل دفاع در حکمرانی نوین تعلیم و تربیت است.
ترکیب تجربه جهانی با هویت ایرانی-اسلامی …
