همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: آنها نیاکان فرهنگی و علمی ما هستند که از قاب تاریخ بیرون آمده و در قاب شهر نشستهاند تا یادآور شوند که این خیابانها و میدانها تنها مسیر عبور نیستند، بلکه بخشی از هویت ما را در خود جای دادهاند. این تندیسها، نقطههای تلاقی گذشته و حالاند؛ جایی که کودکی دست در دست مادرش، برای لحظهای به چهره سنگی فردوسی خیره میشود یا دانشجویی در سایه مجسمه امیرکبیر، کتابش را ورق میزند.
دیروز با رونمایی از تندیس نقاش نامدار «کمالالملک» در تهرانسر، به این خانواده خاموش اما پرابهت، عضو دیگری اضافه شد. به همین بهانه، به سراغ این همنشینان دائمی شهروندان تهرانی رفتیم؛ از حکیم طوس در قلب میدان فردوسی تا آرش کمانگیر در قامت یک اسطوره ملی در میدان ونک. این گزارش، تلاشی است برای شنیدن قصه این شاهدان خاموش؛ سفری تصویری برای بازخوانی هویت حکشده بر سنگ و فلز در جایجای تهران.
کمالالملک: چهره نقاش بزرگ دوران قاجار و پهلوی، به میدان همنامش در تهرانسر هویت بصری بخشید. این تندیس با هدف آشنایی شهروندان با شخصیت و جایگاه کمالالملک نصب شده است.
فردوسی: اثر جاودان ابوالحسن صدیقی از سال۱۳۳۸ در میدان فردوسی ایستاده است. تختهسنگ زیر پایش نماد کوه قاف و کودک کنارش، زال، پدر رستم است که روایت شاهنامه را کامل میکند.
امیرکبیر: این تندیس برنزی که در ایتالیا ساخته شده بود، بهدلیل وقوع انقلاب …
