همشهری آنلاین- فاطمه عباسی: بهانه، حضور چند متخصص آلمانی بود، اما هدف واقعی، گشودن دالانی امن برای رساندن تدارکات به شوروی از خاک ایران بود؛ دالانی که «پل پیروزی» نام گرفت اما بر ویرانههای استقلال و اراده یک ملت بنا شد.
ارتشهای شوروی از شمال و نیروهای بریتانیا از جنوب و غرب، همچون سیلی ویرانگر، مرزها را درنوردیدند و مقاومتی که باید، در برابرشان شکل نگرفت. ارتش نوپای ایران که رضاشاه بر آن میبالید، در کمتر از چند روز از هم پاشید و شاه، ناچار به تبعید تن داد. آنچه باقی ماند، ملتی بود مبهوت و زخمخورده که در خیابانهای شهرهای خود، سربازان بیگانه را میدید و طعم گس اشغال را با تمام وجود میچشید.
همین تجربه تلخ اما، به یک حافظه جمعی پاکنشدنی بدل شد؛ حافظهای که سنگ بنای اراده امروز ایران برای حفظ استقلال و تمامیت ارضیاش است. از همین رو است که ملت ایران امروز در برابر هر فشاری از بیرون، یکپارچه و استوار میایستد و ارادهاش برای حفظ استقلال و تمامیت ارضی، خدشهناپذیر است. این صلابت، ریشه در حافظهای تاریخی دارد که طعم تلخ اشغال و دخالت بیگانه را چشیده و از آن درسهای بزرگ آموخته است.
تصاویری که پیش روی شماست، صرفا قابهایی از گذشته …
