همشهری آنلاین| فاطمه عسگرینیا: امسال زائران امام رضا(ع) با خودشان یک سلام بیشتر به مشهد میآورند؛ سلامی که مقصدش رواق دارالذکر است. رواقی که برای آشنایان حرم، فقط یک فضای معماری نیست؛ جایی است در امتداد روضه منوره، نزدیک به ضریح امام رضا(ع)، و حالا یک خاطره تازه هم در خود جای داده است. زائرانی که برای زیارت امام هشتم راهی مشهد شدهاند، امسال بعد از سلام به امام رئوف، راهی مزار رهبر شهیدشان میشوند؛ مردی که خود سالها با آداب و آیین زیارت، از همین مسیر به پابوسی امام رضا(ع) میرفت. سالی عجیب
چه سال عجیبی است امسال. دلتنگیها تمام نمیشوند. هنوز از کربلا برنگشتهایم. هنوز صدای قدمها در بینالحرمین و تصویر گنبدهای حسین(ع) و عباس(ع) در چشمهایمان مانده است. هنوز حال و هوای آن زیارت از دلهایمان بیرون نرفته که دوباره راهی خراسان شدهایم؛ به رسم هر سال، به عشق امام رضا(ع) اما ته دل، انگار این بار چیزی را با خودمان به مشهد میآوریم که سالهای قبل نبود. یک دلتنگی تازه، یک جای خالی و امید به دیداری دوباره؛ دیداری که شاید در همین حرم، میان شلوغی زائران و عطر اسپند و صدای صلوات، کمی از این دلتنگی را آرام کند. جادههای منتهی به بهشت
مثل هزاران زائر دیگر راهی میشویم. مثل همه آدمهایی که از شهرهای دور و نزدیک، با اتوبوس و خودرو و قطار و پای پیاده، خودشان را به مشهد میرسانند. بعضیها روزها در راه بودهاند. بعضیها شب را در جاده صبح کردهاند و بعضیها هنوز خستگی مسیر در پاهایشان مانده است. اما پایان راه برای همه یکی است؛ گنبدی که از دور پیداست و دلی که با دیدنش، آرامتر میشود.
جادههای منتهی به مشهد در روزهای پایانی صفر همیشه قصه خودشان را دارند. قصه آدمهایی که کولههایشان را سبک میبندند اما دلشان را سنگین راه میاندازند. مادرهایی که دست بچهها را میگیرند. پیرمردهایی که آهستهتر قدم برمیدارند. جوانهایی که کفشهایشان را برای یک مسیر طولانی آماده کردهاند. زنهایی که بخشی از راه را به ذکر و دعا میگذرانند. در این جاده، آدمها فقط کیلومترها را طی نمیکنند. هرکس چیزی را با خودش میآورد یک نذر، یک حاجت، یک نام، یک دلتنگی و شاید یک عکس در کیف یا قاب گوشی؛ عکس کسی که نیست و زائر او را هم در این زیارت شریک کند. پیادهروی تا مشهد، فقط راه رفتن نیست. …
