ماءالشعیر، هندوانه و آب‌زرشک واقعا سنگ کلیه را دفع می‌کنند؟ | یک نکته عجیب درباره درمان خانگی سنگ کلیه

طالبی یکی از میوه‌های محبوب تابستانی است که به دلیل آب فراوان، کالری نسبتاً کم و داشتن فیبر می‌تواند گزینه مناسبی برای یک میان‌وعده سبک باشد. اما آیا خوردن طالبی واقعاً به لاغری کمک می‌کند؟ پاسخ به این سؤال به مقدار مصرف و الگوی کلی تغذیه بستگی دارد.

فیبر، کلید اصلی لاغری با طالبی

طالبی آب و فیبر قابل‌توجهی دارد و همین ویژگی می‌تواند به ایجاد احساس سیری کمک کند. فیبر همچنین برای عملکرد مناسب دستگاه گوارش مفید است.

یک وعده طالبی می‌تواند جایگزین خوراکی‌های پرکالری‌تر مانند شیرینی‌ها و تنقلات شود و از این طریق به کاهش دریافت کالری روزانه کمک کند.

با این حال، طالبی به‌تنهایی باعث کاهش وزن نمی‌شود و نتیجه نهایی به مجموع رژیم غذایی و میزان فعالیت بدنی بستگی دارد.

طالبی چقدر کالری دارد؟

طالبی در مقایسه با بسیاری از خوراکی‌های شیرین، کالری نسبتاً کمی دارد. هر ۱۰۰ گرم طالبی حدود ۳۶ کالری دارد و بخش زیادی از وزن آن را آب تشکیل می‌دهد.

به همین دلیل می‌توان آن را در حد متعادل به عنوان میان‌وعده مصرف کرد؛ به‌خصوص زمانی که جایگزین خوراکی‌های پرکالری شود.

آیا خوردن طالبی اشتها را کم می‌کند؟

وجود آب و فیبر در طالبی می‌تواند باعث شود فرد برای مدتی احساس سیری بیشتری داشته باشد. به همین دلیل برخی افراد ترجیح می‌دهند آن را به عنوان میان‌وعده یا بخشی از وعده غذایی مصرف کنند.

اما شواهد درباره اینکه خوردن طالبی در زمان خاصی از روز، به‌طور مستقیم باعث لاغری شود کافی نیست. مهم‌تر از زمان مصرف، مقدار طالبی و مجموع غذایی است که در طول روز دریافت می‌کنید.

طالبی را با چه چیزی بخوریم؟

اگر می‌خواهید طالبی را به یک میان‌وعده سیرکننده‌تر تبدیل کنید، می‌توانید آن را در کنار یک منبع پروتئین یا چربی سالم مصرف کنید. برای مثال:

طالبی همراه با ماست ساده

طالبی در کنار مقدار کمی مغزها

ترکیب طالبی با دانه‌ها

استفاده از طالبی تازه در اسموتی بدون شکر افزوده

این ترکیبات می‌توانند میان‌وعده‌ای متنوع‌تر و سیرکننده‌تر ایجاد کنند.

مقایسه طالبی با سایر میوه‌ها برای لاغری

طالبی میوه‌ای عالی برای لاغری است، اما بهتر است آن را با دیگر میوه‌های تابستانی مقایسه کنیم:

هندوانه: هندوانه نیز مانند طالبی، میوه‌ای کم‌کالری (۳۰ کالری در هر ۱۰۰ گرم) و پرآب و فیبر است. هندوانه می‌تواند جایگزین خوبی برای نوشیدنی‌های شیرین و پرکالری باشد.

توت‌ فرنگی: توت‌ فرنگی، میوه‌ای با کالری کم (۳۲ کالری در هر ۱۰۰ گرم) و آنتی‌اکسیدان‌های زیاد است. این میوه به کنترل قند خون و مدیریت وزن کمک می‌کند چون قند کمی دارد.

گریپ‌ فروت: گریپ‌ فروت، میوه‌ای ترش مزه است که حاوی آنزیمی به نام «نارینژنین» است. برخی از تحقیقات نشان می‌دهد که این آنزیم ممکن است به لاغری کمک کند، اما به مطالعات بیشتری نیاز داریم.

آب‌طالبی برای لاغری مناسب است؟

اگر هدف شما کنترل وزن است، خود طالبی کامل انتخاب بهتری نسبت به آب‌طالبی است. هنگام آب‌گیری، بخشی از فیبر میوه از بین می‌رود و مصرف مقدار زیادی میوه در یک نوشیدنی نیز آسان‌تر می‌شود.

آب‌طالبی‌های صنعتی نیز ممکن است حاوی شکر افزوده باشند. بنابراین اگر آب‌طالبی مصرف می‌کنید، بهتر است آن را در خانه و بدون افزودن شکر تهیه کنید.

آیا رژیم طالبی برای لاغری مناسب است؟

رژیم‌هایی که مصرف یک یا چند میوه را به بخش اصلی برنامه غذایی تبدیل می‌کنند، ممکن است در کوتاه‌مدت باعث کاهش وزن شوند؛ اما معمولاً الگوی متعادلی برای طولانی‌مدت نیستند.

برای کنترل وزن، بهتر است به جای حذف گروه‌های غذایی، از ترکیبی از میوه و سبزیجات، غلات کامل، پروتئین‌های کم‌چرب و چربی‌های سالم استفاده کنید و فعالیت بدنی منظم داشته باشید.

در مصرف طالبی زیاده‌روی نکنید

طالبی اگرچه میوه‌ای مغذی است، اما حاوی قند طبیعی و کربوهیدرات است. بنابراین مصرف بیش از اندازه آن، به‌ویژه در افرادی که باید میزان کربوهیدرات دریافتی خود را کنترل کنند، مناسب نیست.

مصرف زیاد طالبی همچنین ممکن است در برخی افراد باعث نفخ یا ناراحتی گوارشی شود.

طالبی می‌تواند بخشی از یک رژیم غذایی متعادل برای کنترل وزن باشد؛ زیرا آب فراوان، فیبر و کالری نسبتاً کمی دارد. با این حال، هیچ میوه‌ای به‌تنهایی باعث لاغری نمی‌شود. بهترین رویکرد، مصرف متعادل طالبی در کنار تغذیه متنوع و فعالیت بدنی منظم است.

پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) :

زومیت: انتخاب پله به‌جای آسانسور شاید ساده به نظر برسد، اما داده‌های تازه نشان می‌دهد همین عادت روزمره می‌تواند به سلامت قلب کمک کند.

انتخاب پله به‌جای آسانسور شاید تغییر کوچکی در برنامه روزانه باشد، اما پژوهشی تازه که از بزرگ‌ترین بررسی‌های انجام‌شده درباره ارتباط میان پله‌نوردی روزمره و سلامت قلب به شمار می‌رود، نشان می‌دهد که همین فعالیت ساده با کاهش چشمگیر خطر مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی ارتباط دارد.

پژوهشگران دانشگاه آنگلیای شرقی و بیمارستان دانشگاهی نورفولک و نورویچ در مطالعه مروری جدیدی داده‌های بیش از ۴۸۰هزار نفر را بررسی کردند. نتایج نشان داد افرادی که از پله‌ها استفاده می‌کردند، در مقایسه با کسانی که اصلاً از پله بالا نمی‌رفتند یا کمتر این کار را می‌کردند، ۳۹ درصد کمتر در معرض مرگ ناشی از بیماری‌های قلبی‌عروقی و ۲۴ درصد کمتر در معرض مرگ به هر علت قرار داشتند. بالا رفتن از پله‌ها همچنین با احتمال کمتر ابتلا به سکته قلبی، سکته مغزی و نارسایی قلبی ارتباط داشت.

پژوهشگران ابتدا ۱۸۷۳ مطالعه موجود در پایگاه‌های PubMed و Embase را بررسی و در نهایت ۹ مطالعه با مجموع ۴۸۰٬۴۷۹ شرکت‌کننده را وارد تحلیل نهایی کردند. نتایج نشان داد بالارفتن از پله‌ها با کاهش ۳۹ درصدی خطر مرگ قلبی‌عروقی و کاهش ۲۴ درصدی مرگ به هر علت همراه است.

واسیلیوس واسیلیو، استاد دانشکده پزشکی نورویچ، می‌گوید کم‌تحرکی یکی از عوامل مهم قابل‌تغییر در ابتلا به بیماری‌های قلبی‌عروقی است و استفاده از پله می‌تواند یکی از ساده‌ترین راه‌ها برای افزودن فعالیت بدنی به زندگی روزمره باشد.

پژوهش تازه پاسخ دقیقی برای تعداد مناسب پله‌ها ارائه نمی‌دهد. یکی از مطالعات بزرگ واردشده در فراتحلیل نشان داده بود که بالا رفتن از حدود شش دست پله یا معادل چند طبقه در روز ممکن است با بیشترین فایده همراه باشد؛ اما پژوهشگران تأکید می‌کنند هنوز نمی‌توان عدد مشخصی را به‌عنوان مقدار بهینه توصیه کرد.

در برخی مطالات، با افزایش میزان پله‌نوردی فواید بیشتری مشاهده شد، اما حتی مقادیر کم نیز با تغییرات قابل‌اندازه‌گیری همراه بود. به همین دلیل، برای فردی که بیشتر روز را پشت میز می‌گذراند، انتخاب پله برای یک یا دو طبقه نیز می‌تواند راهی ساده برای شکستن دوره‌های طولانی بی‌تحرکی باشد.

بااین‌حال، عدد ۳۹ درصد نباید به این معنا تعبیر شود که چند طبقه پله‌نوردی به‌تنهایی خطر مرگ قلبی را برای هر فرد دقیقاً ۳۹ درصد کاهش می‌دهد. پژوهش ارتباط آماری میان استفاده از پله و کاهش مرگ‌ومیر را نشان می‌دهد و نمی‌تواند ثابت کند که تمام این تفاوت مستقیماً ناشی از پله‌نوردی است. افرادی که بیشتر از پله استفاده می‌کنند ممکن است از جنبه‌های دیگری نیز فعال‌تر یا سالم‌تر باشند.

با وجود مزایای احتمالی، بالارفتن از پله برای همه مناسب نیست. پژوهشگران تأکید می‌کنند افرادی که محدودیت حرکتی، مشکلات مفصلی یا بیماری‌های زمینه‌ای دارند، باید در استفاده از پله‌ها با احتیاط بیشتری عمل کنند.

مطالعات آینده می‌توانند با استفاده از ساعت‌های هوشمند و دیگر ابزارهای پوشیدنی، تعداد پله‌های پیموده‌شده و شدت فعالیت را دقیق‌تر اندازه‌گیری کنند. چنین داده‌هایی شاید مشخص کنند که چه میزان پله‌نوردی بیشترین فایده را دارد و آیا میان تعداد طبقات، سرعت بالارفتن و کاهش خطر بیماری‌های قلبی رابطه مشخصی وجود دارد یا خیر.

در حال حاضر، نتیجه اصلی پژوهش ساده است: برای بسیاری از افرادی که توانایی جسمی لازم را دارند، انتخاب پله به‌جای آسانسور فرصتی کم‌هزینه و در دسترس برای افزودن چند دقیقه فعالیت نسبتاً شدید به زندگی روزمره است. شواهد تازه نشان می‌دهد همین حرکت‌های کوتاه نیز ممکن است در بلندمدت با سلامت بهتر قلب و عمر طولانی‌تر همراه باشند.

دیدارنیوز: وظیفه کلیه‌ها بسیار بیشتر از دفع مواد زائد از خون است، آنها به کنترل فشار خون، حفظ تعادل آب و مواد معدنی، کمک به تولید گلبول‌های قرمز و حفظ سلامت استخوان‌ها کمک می‌کنند.

از آنجا که بیماری کلیوی می‌تواند به‌تدریج این عملکرد‌های مهم را مختل کند، بسیاری از افراد این پرسش را مطرح کردند که آیا مصرف ویتامین‌ها می‌تواند از کلیه‌ها محافظت کند یا خیر.

نتایج پژوهش‌ها نشان می‌دهد برخی ویتامین‌ها، به‌ویژه در افرادی که دچار کمبود هستند، می‌توانند مفید باشند. با این حال، شواهد چندانی وجود ندارد که نشان دهد مصرف مقادیر زیاد ویتامین‌ها می‌تواند از بیماری کلیوی پیشگیری یا آن را درمان کند. در برخی موارد، مصرف مکمل‌ها در دوز‌های بالا حتی ممکن است مشکلات جدیدی ایجاد کند.

ویتامین «دی» (D)، یکی از ویتامین‌هایی محسوب می‌شود که شواهد درباره فواید آن برای افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیه، قوی‌تر است. کلیه‌های سالم به تبدیل ویتامین «دی» به شکلی که بدن بتواند از آن استفاده کند کمک می‌کنند، اما کلیه‌های آسیب‌دیده ممکن است توانایی کمتری برای انجام این کار داشته باشند. در نتیجه، افراد مبتلا به بیماری کلیوی معمولا با مشکلاتی در زمینه ویتامین «دی»، کلسیم و سلامت استخوان‌ها مواجه می‌شوند.

پزشکان ممکن است زمانی درمان با ویتامین «دی» را توصیه کنند که آزمایش خون، پایین بودن سطح این ویتامین یا غیرطبیعی شدن سطح هورمون‌های مرتبط را نشان دهد. اصلاح این مشکلات می‌تواند به محافظت از استخوان‌ها و کنترل عوارض بیماری مزمن کلیه کمک کند. با این حال، پژوهشگران همچنان این موضوع را بررسی می‌کنند که آیا درمان با ویتامین «دی» می‌تواند به‌طور مستقیم روند کاهش عملکرد کلیه را آهسته کند یا خیر.

چند نوع از ویتامین‌های گروه «بی» (B) نیز برای سلامت طبیعی بدن اهمیت دارند. ویتامین‌های «ب۶» (B ۶) و «ب۱۲» (B ۱۲) و همچنین فولات به بدن در پردازش «هموسیستئین» کمک می‌کنند، ماده‌ای که می‌تواند در خون تجمع پیدا کند و با بیماری‌های قلبی‌عروقی، مرتبط است. نتایچ پژوهش‌ها نشان می‌دهد ویتامین‌های گروه «بی» می‌توانند سطح «هموسیستئین» را کاهش دهند، اما هنوز مشخص نیست که آیا این کاهش به بهبود پیامد‌های مرتبط با کلیه منجر می‌شود یا خیر.

برخی افراد مبتلا به بیماری کلیوی، به‌ویژه کسانی که دیالیز می‌شوند، ممکن است ویتامین‌های محلول در آب را از دست بدهند و به مکمل‌های ویژه نیاز داشته باشند. پزشکان ممکن است به جای مولتی‌ویتامین‌های معمولی، فرآورده‌های ویتامینی مخصوص بیماران کلیوی را توصیه کنند. این موضوع اهمیت دارد، زیرا مکمل‌های معمولی ممکن است حاوی موادی با مقادیر نامناسب برای افراد دارای کاهش عملکرد کلیه باشند.

ویتامین «سی» (C) برای سلامت بافت‌های بدن ضروری است و همچنین به‌عنوان آنتی‌اکسیدان عمل و از سلول‌ها در برابر آسیب محافظت می‌کند. با این حال، بیشتر مصرف کردن همیشه بهتر نیست؛ دوز‌های بالای ویتامین «سی» می‌تواند میزان اگزالات را در بدن افزایش دهد و خطر تشکیل سنگ کلیه یا بروز عوارض دیگر را در افراد مستعد بالا ببرد.

ویتامین «ای» (E) نیز آنتی‌اکسیدان، محسوب می‌شود که در افراد مبتلا به بیماری کلیوی مورد مطالعه قرار گرفته است. برخی نتایج پژوهش‌ها نشان می‌دهد این ویتامین ممکن است به کاهش برخی انواع آسیب سلولی یا التهاب، ازجمله در افرادی که دیالیز می‌شوند، کمک کند. با این حال، شواهد برای توصیه مصرف ویتامین ویتامین «ای» با دوز بالا برای همه افراد مبتلا به بیماری کلیوی کافی نیست.

ویتامین «کا» (K) نیز در سال‌های اخیر توجه فزاینده‌ای را در تحقیقات علمی به خود جلب کرده است. نتایج برخی پژوهش‌ها نشان می‌دهد افراد مبتلا به بیماری مزمن کلیه ممکن است سطح پایینی از ویتامین «کا» داشته باشند و پژوهشگران این موضوع را بررسی می‌کنند که آیا این کمبود در تجمع کلسیم در رگ‌های خونی نقش دارد یا خیر. این مسئله اهمیت زیادی دارد، زیرا افراد مبتلا به بیماری کلیوی با خطر بالاتری برای ابتلا به مشکلات قلبی و عروقی مواجه هستند.

غذا همچنان برای بیشتر افراد، منبع ترجیحی دریافت ویتامین‌هاست. میوه‌ها، سبزیجات، غلات کامل و سایر مواد غذایی مغذی، علاوه بر ویتامین‌ها، مواد مغذی مفید دیگری نیز در اختیار بدن قرار می‌دهند. با این حال، افراد مبتلا به بیماری پیشرفته کلیوی ممکن است مجبور باشند مصرف برخی مواد غذایی را محدود کنند، زیرا پتاسیم، فسفر یا مواد دیگر ممکن است در صورت عملکرد نامناسب کلیه‌ها در بدن تجمع پیدا کنند.

به همین دلیل، رژیم غذایی بیماران کلیوی باید به‌صورت فردی تنظیم شود. غذایی که برای عموم مردم سالم محسوب می‌شود، لزوما برای فرد مبتلا به بیماری پیشرفته کلیوی یا فرد تحت دیالیز مناسب نیست. پزشک یا متخصص تغذیه بیماری‌های کلیوی می‌تواند با توجه به نتایج آزمایش‌های خون و مرحله بیماری کلیوی فرد مشخص کند که آیا به مکمل نیاز دارد یا خیر.

در مجموع، پژوهش‌های کنونی بیشتر بر درمان کمبود واقعی ویتامین‌ها و نه مصرف دوز‌های بالای آنها تاکید دارند، با این امید که از کلیه‌ها محافظت کنند. ویتامین «دی» در مدیریت برخی عوارض بیماری مزمن کلیه نقش تثبیت‌شده‌ای دارد، در حالی که ویتامین «کا»، ویتامین «ای» و چند نوع از ویتامین‌های گروه «بی» همچنان در دست بررسی هستند. هیچ مکمل ویتامینی جایگزین روش‌های اثبات‌شده برای محافظت از سلامت کلیه نشده است.

نوریج گزارش کرد، کنترل فشار خون و دیابت، رعایت رژیم غذایی مناسب، ورزش منظم، پرهیز از استعمال دخانیات و پیروی از درمان تجویزشده، همچنان از مهم‌ترین اقدامات برای حفظ سلامت کلیه‌ها هستند. افراد مبتلا به بیماری کلیوی باید پیش از شروع مصرف ویتامین‌ها یا سایر مکمل‌ها با پزشک یا متخصص سلامت مشورت کنند. حتی فرآورده‌هایی که با عنوان «طبیعی» عرضه می‌شوند، در صورت کاهش عملکرد کلیه ممکن است مضر باشند.