به گزارش همشهری آنلاین، کیهان نوشت: محمدجواد ظریف در جدیدترین یادداشت خود با عنوان «پرواز سیمرغ ایرانی» که در مجله «اندیشکده پایاب» منتشر شده، مدعی گردیده که «امضای یادداشت تفاهم، پنجرهای استثنایی را برای دیپلماسی گشوده است»؛ ادعایی که با طرح پیشنهادهایی چون چانهزنی بر سر «اهرم تنگه هرمز» و پذیرش «پروتکل الحاقی»، در واقع ارائه سیگنال ضعف و فتح پنجرهای برای تنفس مصنوعی به دشمن شکستخورده در اوج اقتدار ملت ایران است.
در شرایطی که کوه آمریکا موش زاییده و ماشین جنگی آن زمینگیر شده است، باز هم شاهد صدور نسخههای تکراری از سوی از نفس افتادهها هستیم. محمدجواد ظریف در یادداشتی با عنوان «پرواز سیمرغ ایرانی» که در مجله «اندیشکده پایاب» منتشر شده، با ادعای اینکه «امضای یادداشت تفاهم، پنجرهای استثنایی را برای دیپلماسی گشوده است»، بار دیگر تلاش کرده با یک درک ارتجاعی از جهان آمریکایی و وضعیت جنگ، راهکاری برای پایان دادن به درگیری با آمریکای از نفس افتاده و رژیم صهیونیستی ارائه دهد. راهکاری که در واقع سیگنال ضعف و درخواست مذاکره در نقطه اوج اقتدار ملت ایران است تا به دشمن شکستخورده فرصت تنفس داده و راه فرار را برای او باز کند.
ظریف در این مقاله با طرح راهبرد «توازن فراگیر» خواستار گذار از «نگاه تهدیدمدار» به «نگاه فرصتمدار» شده و با خطنشان کشیدن درباره پیامدهای عدم توافق مینویسد: «اگر ایران در بازههای زمانی تعیینشده (بهویژه دوره شصتروزه پیشنهادی) به توافق نهائی نرسد، بهبود اقتصادی دشوار خواهد بود و احتمال ناآرامی داخلی یا تجاوز مجدد... منتفی نیست».
او در بخش دیگری با هدف عقبنشینی از ابزارهای بازدارنده کشور مدعی میشود که «بسته ماندن طولانیمدت هرمز یا سوءاستفاده کوتاهمدت از آن، اجماع جهانی (حتی همراه با چین) علیه ایران خواهد ساخت» و تأکید میکند که «تنگه هرمز باید بهعنوان آورده ایران در مذاکرات مطرح شود».
این ترس از شکنندگی اهرم تنگه هرمز، در واقع عقبنشینی آشکار از یک دستاورد بزرگ است؛ در حالی که این اهرم نهتنها شکننده نیست، …
