همشهری آنلاین_فاطمه عسکری نیا: بیشتر از هر سال، مادرهایی را دیدم که پیش از پاسخ دادن به سؤالها، نگاهشان روی قاب عکسی میماند که صاحبش دیگر قرار نبود از آن در وارد شود. مادر نخبگانی که در محل کار مورد حمله موشکی دشمنان قرار گرفتند .آن روزها فهمیدم بعضی خبرها همان لحظه که منتشر میشوند، تازه درون خبرنگار آغاز میشوند.در تحریریه، هیچوقت برای اندوه، فرصت مناسبی وجود ندارد.خبر باید به موقع منتشر شود؛ تیتر باید بسته شود، عکس انتخاب شود و صفحه منتظر نمیماند. برای همین، اشک اغلب عقب میافتد؛ چند ساعت بعد، در راه بازگشت از محل حادثه، پشت چراغ قرمز، یا نیمهشب، وقتی فایل گزارش را بستهای و تازه فرصت کردهای به جملههایی فکر کنی که میان بغض گفته شدند و سکوتهایی که هیچوقت در متن خبر ننشستند.مثل بغضی که ۴ ماه طول کشید تا شکسته شود. سال ۱۴۰۵ برای من، سالِ ناتمامِ سوگ بود. …
خبرگزاری همشهریآنلاین / ۱۴۰۵/۰۵/۱۷
سالِ ناتمامِ سوگ
امسال بیشتر از هر سال، خانههایی را دیدم که هنوز بوی زندگی میدادند، اما یکی از صندلیهایشان خالی شده بود.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
