همشهری آنلاین، راحله عبدالحسینی : ۶۵ ساله است و سالهای زیادی از عمرش را روی آب و دریا گذرانده و حالا چند سالی است که دیگر دریا نمیرود. ناخدا غلام بازماندگان، معروف به ناخدا غلام بادلو، در مدتی که دریانوری را کنار گذاشته، به درختکاری دل داده است؛ آن هم در منطقه گرم و سوزان بندر لافت. ناخدا غلام میگوید تا زنده است درخت میکارد، چون دوست دارد صدای پرندگان را بشنود. ناخدا غلام
عکس از امین رحیمی زاده از دریا تا پای درخت
ناخدا غلام علت دریا نرفتنش را کهولت سن میداند و به همشهری آنلاین میگوید: «دریا برای من تمام نشده و هر چه از زندگی میدانم را دریا به من آموخته؛ مخصوصاً صبر و استقامت.» او درباره دلیل روی آوردنش به درختکاری میگوید: «ما مدیون محیطزیست منطقهمان هستیم. بندر لافت خیلی گرم است. درخت که میکاریم، میتوانیم نفس بکشیم.» انتخاب او برای درختکاری، بیشتر از همه درخت کهور است؛ درختی که با شرایط منطقه و استان هرمزگان سازگار است و با آب کم هم رشد میکند. ناخدا غلام، دانههای کهور را خودش جمعآوری میکند و اوایل تابستان که دانهها جوانه میزنند، آنها را با خاک مخلوط میکند و در گلدان میکارد تا نهال کهور آماده کاشت شود. گلدانهایی از دورریختنیها
از آنجا که محیطزیست برای ناخدا غلام خیلی اهمیت دارد، برای کشت نهالهای کهور هم سراغ گلدانهای پلاستیکی نمیرود. او میگوید: «در طبیعت و اطرافم هر چیزی که مناسب کشت نهال باشد، از ظرف ماست و رب گوجهفرنگی تا دبههای بیاستفاده، پیدا میکنم. به این ترتیب، همزمان هم نهال کشت میکنم …
