همشهری آنلاین – آرش نهاوندی: استفاده روزافزون از داروهای ضدچاقی، نگرانی تازهای را درباره کاهش وزن مطرح کرده است؛ اینکه پایین آمدن عدد روی ترازو همیشه به معنای از دست دادن چربی نیست و بخشی از این کاهش وزن میتواند از توده عضلانی بدن باشد. موضوعی که اهمیت حفظ عضلات را در مسیر کاهش وزن بیش از گذشته پررنگ کرده است.
در یک مطالعه طولانیمدت، تیمی به سرپرستی دکتر نیتین کاپور، استاد و رئیس بخش غدد درونریز، دیابت و متابولیسم کالج پزشکی کریستین در ولور، دریافتند که تقریباً یکسوم بزرگسالان ۳۰ تا ۶۰ ساله شرکتکننده، توده عضلانی پایینی داشتند. بررسیهای این تیم در میان بیمارانی که از داروهای کاهش وزن استفاده میکردند نیز نشان داد که در زنان، سهم عضلات از وزن ازدسترفته میتواند قابل توجه باشد.
دکتر کاپور درباره این تحقیق توضیح داده که چرا تحلیل عضلات دیگر فقط نگرانی دوران سالمندی نیست، سبک زندگی کمتحرک و دیابت چگونه سلامت عضلات را تهدید میکنند و چرا حفظ توده عضلانی باید به بخش مهمی از گفتوگوی مربوط به کاهش وزن تبدیل شود. ارتباط میان دیابت و عضلات
شاید دیابت در وهله نخست با قند خون شناخته شود، اما پیامدهای آن میتواند سلامت عضلات را نیز تحت تأثیر قرار دهد. کاپور میگوید: در دیابت نوع یک، کمبود انسولین میتواند به تحلیل عضلات منجر شود؛ در حالی که در دیابت نوع ۲، مقاومت به انسولین به این معناست که این هورمون در بدن وجود دارد، اما عملکرد مؤثری ندارد.
او با اشاره به نقش انسولین به عنوان یک هورمون آنابولیک یا سازنده توضیح میدهد که این هورمون در ساخت چربی، پروتئین، عضله، استخوان و دیگر اجزای بدن نقش دارد. از سوی دیگر، بالا ماندن مداوم قند خون میتواند به اعصاب و رگهای خونی آسیب بزند، فعالیت بدنی را دشوار کند و در نهایت به تضعیف بیشتر عضلات بینجامد.
به گفته این پزشک، وقتی اعصاب عملکرد مناسبی نداشته …
