همشهریآنلاین - مجیدجباری : سیستان و بلوچستان این روزها با مجموعه ای از بحران های چندلایه مواجه است. تالاب هامون که زمانی منبع حیات منطقه بود، به دلیل خشکسالی و آثار ناشی از طرح های توسعه آبی افغانستان بار دیگر در آستانه خشکی کامل قرار دارد، گردوغبار نفس مردم را گرفته، فرصتهای معیشتی کاهش یافته و مهاجرت از دشت سیستان ادامه دارد. سفر شینا انصاری، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست، به سیستان و بلوچستان و بازدید از منطقه در شرایطی انجام شده که فعالان محیط زیست منطقه نسبت به تشدید بحران های آبی هامون، کاهش جمعیت سیستان، خیزش گرد و غبار و پیامدهای تداوم طرح های آبی افغانستان هشدار میدهند.
یک فعال محیط زیست سیستان و بلوچستان درباره آخرین وضعیت هامون و پیامدهای ادامه بحران آب در منطقه میگوید: آبی که در ماههای اخیر از سمت افغانستان وارد منطقه شد، اگرچه توانست برای مدتی بخشی از بستر تالاب را مرطوب کند و از شدت گرد وغبار بکاهد، اما تغییر پایدار در شرایط هامون ایجاد نکرد.
فرشید عابدی در گفتوگو با همشهریآنلاین با اشاره به سفر رئیس سازمان حفاظت محیط زیست به سیستان و بلوچستان میگوید: این نخستین سفر استانی خانم انصاری به استان بود. انتظار مردم منطقه از پیامدهای سفررئیس سازمان حفاظت محیط زیست این است که خروجی عملی داشته باشد و مثل برخی سفرهای گذشته صرفا در حد بازدید و جلسه باقی نماند. بحران آب، فراتر از یک اختلاف مرزی
عابدی با تاکید بر اینکه مسئله اصلی سیستان و بلوئچستان همچنان حقابه هیرمند است، می گوید: مشکل ما این است که در برابر سیاستهای آبی افغانستان، راهبرد مشخص و جامعی تعریف نکردهایم. افغانستان در سالهای اخیر رویکرد هیدروپلیتیکی را دنبال کرده که تنها به موضوع آب محدود نمیشود و ابعاد اجتماعی، اقتصادی، سیاسی، حقوقی و محیط زیستی دارد.
این فعال محیط زیست ادامه میدهد: ایران در بسیاری از این حوزهها ابزارهایی در اختیار دارد، اما از ظرفیت های خود به شکل کامل استفاده نکرده است. از زمانی که بند کمال خان در افغانستان تکمیل و آبگیری شد، در بهترین حالت تنها حدود یک سوم حقابه ایران دریافت شده است. در برخی سالها مانند ۱۴۰۰، ۱۴۰۱ و بخشی از ۱۴۰۲ نیز تقریبا آبی وارد سیستان نشده و ورودی ها در حد چند میلیون مترمکعب بوده است.
او میافزاید: …
