همشهری آنلاین - سروش جنابی : سیاهپوشی تکیهها و حسینیهها چنان بود که در هنگام بستن حتی جایی به مقدار نیمهآجری که از سیاه پوشیده نشده باشد به نظر نمیرسید. در این هنگام، قالیچهها، پرده، بغچه، مخملها، ملیلهدوزیها، زریبفتها، سوزنزنیها و قواره پارچههای گرانبها، بیدقهای مربع و مثلث و مستطیل رنگارنگ خامهدوزی شده از عکسهای شیر و خورشید و امام و حضرت عباس و غیره و غیره از خانه و دکان و مسجد و انبار خارج و تقدیم عزاخانهها میشد.
جعفر شهری در جلد دوم «طهران قدیم» با این توصیف از حال و هوای محرم و صفر در مورد زینت کردن عزاخانهها مینویسد که سیاهپوش کردن تکیهها تا جایی بود که دیرکهای چادرها را نیز دربرمیگرفت و «از سر تا پا سیاهپوش و زیورپوش گردیده، به انواع پرچمها و کتلها و علامتها و سهشاخه، دو شاخه و پنجشاخه و قالیچههای گرانبها پیراسته میگردید.»
این تکایا با کتیبههای اشعار جانسوز مرثیهسرایان نامی مانند «محتشم» و «جودی» صورت عزاخانه میگرفت که به نوشته کتاب «طهران قدیم»، «اگر هیچیک از تجملات دیگر در آن بهکار نرفته بود همین کتیبههای سیاه کافی بود تا آن را بهصورت عزاخانه در آورد، چنان که در هر زمان از ایام سال هم بر سردر و جرزهای هر خانه و مکان که از این سیاهی نصب شده بود علامت آن بود که در آن روضه و تعزیه برپا میباشد؛ اگر چه در داخل آن هیچگونه تشریفات و تشکیلات دیگر بهعمل نیامده باشد و دعوتنامهای که مردم را …
