نورنیوز- گروه بین الملل: روابط ونزوئلا و رژیم صهیونیستی در نزدیک به هشت دهه گذشته مسیر پر فراز و نشیبی را طی کرده است.
از حمایت کاراکاس از طرح تقسیم فلسطین و برقراری روابط دیپلماتیک تا همکاری گسترده در دوران جمهوری چهارم:
از سردی تدریجی روابط در عصر هوگو چاوز تا قطع کامل روابط در سال ۲۰۰۹:
از قرار گرفتن رژیم صهیونیستی در طرف مقابل دولت مادورو در بحران ۲۰۱۹ تا اظهارات فرزند نیکلاس مادورو درباره ضرورت رابطه با رژیم صهیونیستی تنها سیزده روز پس از تحولات ۳ ژانویه ۲۰۲۶
و سرانجام از ورود یک هیئت رژیم صهیونیستیی در پوشش امداد و مهندسی پس از زلزله ۲۴ ژوئن تا ایجاد یک کانال رسمی کنسولی و همکاری فنی در ۱۱ اوت ۲۰۲۶.
این فراز و فرودها نشان میدهد روابط کاراکاس و تلآویو را باید ورای متغیر ایدئولوژی تحلیل کرد. رابطه طرفین در هر دوره بیش از هر چیز تابع متغیرهایی نظر موقعیت ونزوئلا در ساختار ژئوپلیتیکی قاره آمریکا، نوع رابطه کاراکاس با واشنگتن، برداشت نخبگان حاکم از تهدید و فرصت بینالمللی و جایگاه مسئله فلسطین در هویت سیاست خارجی ونزوئلا بوده است.
تحولات سال ۲۰۲۶ این فرضیه را بیش از گذشته تقویت میکند. در نگاه نخست ممکن است تصور شود که زلزله ۲۴ ژوئن سبب گشایش ناگهانی در مناسبات ونزوئلا و رژیم صهیونیستی شد. اما بازسازی دقیق توالی وقایع تصویر دیگری به ما ارائه میکند.
فرزند نیکلاس مادورو(نیکلاس مادورو گِرا) در تاریخ ۱۶ ژانویه یعنی چند ماه پیش از زلزله، آشکارا امکان برقراری روابط دیپلماتیک با رژیم را مطرح کرده بود.
خانم دلسی رودریگز نیز در مصاحبهای که در ۱۶ ژوئن (هشت روز پیش از زلزله) با مجله TIME انجام داد بزرگترین خطای ژئوپلیتیکی دوره گذشته را «بسته بودن» بیش از اندازه سیاست خارجی خوانده و افزود ونزوئلا باید روابطی «بازتر و متنوعتر» داشته باشد.
از این رو، می توان چنین گفت که بازگشت رژیم صهیونیستی به ونزوئلا بخشی از بازنگری وسیع در دکترین سیاست خارجی ونزوئلا پس از ۳ ژانویه ۲۰۲۶ (یا حتی قبل از این تاریخ) بوده است.
زلزله تنها به این تحول شتاب بخشید، هزینه سیاسی آن را کاهش داد و سازوکار عملی لازم برای تبدیل یک گرایش …
