متن کامل این یادداشت به شرح زیر است:
«سلام. امروز جلسه ستاد تنظیم بازار به ریاست دکتر عارف برگزار شد. جلسه برخلاف شوخی و خندههای دقیقهی اولش، خیلی زود رفت روی ریلِ بحثهای سنگین، واقعی و نفسگیر.
اولش البته همه چیز با یک شوخی صمیمی شروع شد. یکی از اعضا رو کرد به دکتر قائمپناه و با اشاره به حلول ماه ربیعالأول عیدی خواست! دکتر عارف اما با خنده گفت: «ایشون موقع پول دادن، شنواییاش را از دست میدهد!» آن فرد دوباره حرفش را تکرار کرد و این بار خودِ دکتر قائمپناه دستش را گذاشت روی گوشش و گفت: «دکتر عارف راست میگوید، اصلاً نمیشنوم چی میگویی!»
اما شوخیها که تمام شد، سفره آمارها و تحلیلهای واقعی پهن شد.
گزارشها میگفت شوکِ آزادسازی نرخ ارز در دیماه گذشته تا حدودی فروکش کرده و روند رشد تورم کند شده است؛ حتّی در برخی کالاها صفر یا منفی شده. مطابق این آمار، میانگین تورم این ماه نسبت به ماه قبل نصف شده است. این یعنی تورم نداریم؟ نه، داریم؛ ولی جلوی رشد افسارگسیختهاش گرفته شده و وضعیت رو به بهبود است. اما آیا این یعنی دولت راضی است؟ ابداً! هیچکس در آن اتاق چشمش را روی واقعیت نبسته بود. گرانی هست و فشارش هم مستقیماً روی دوش مردم سنگینی میکند.
در همین بخش، سردار رحیمی (رئیس پلیس امنیت اقتصادی) که اتفاقاً به برخی آمارها ایرادهای کارشناسی داشت، ضمن بیان دیدگاه هایش صریح گفت: «البته باید انصافاً به دولت خدا قوت گفت که در این شرایط سخت کشور را اینگونه اداره کرد؛ دولت کار خیلی بزرگی کرده، هر کس هم جور دیگری بگوید، بیوجدانی کرده است.»
از آن طرف، دکتر نوری قزلجه هم گله ای از برخی منتقدان داشت. میگفت وقتی تورم بالا میرود بدون توجه به شرایط کشور صداها بلند میشود، اما وقتی دولت موفقیتی به دست میآورد، ناگهان برخی میروند در لاک سکوت یا همچنان همان حرفهای قبلی را تکرار میکنند!
با همه اینها، واقعیت این است که دولت خیلی جاها سفره دلش را پیش مردم باز نمیکند تا دل کسی خالی نشود؛ بار سختیها را در سکوت، اما با کارِ شبانهروزی به دوش میکشد. امشب میخواهم خیلی ساده و بیپرده بگویم پشت آن درها چه خبر است:
خلاصه داستان این است که دشمن اگرچه در میدان نظامی سکوت کرده، اما در جبهه اقتصادی شمشیر را از رو بسته است. تحریمها خشنتر شده و محاصره، سختتر از همیشه است. اما راهحلهای ما هم برای مقابله بهروزرسانی شده؛ کسی نمیتواند مهارت و هوش ایرانیها را در این شطرنج نادیده بگیرد.
در جلسه، بحث اصلی همین بود: کالای اساسی مردم باید به هر قیمتی تأمین شود، حتی با وجود هزینههای سنگینتر. اما خب، همین گران تمام شدنِ واردات تحت تحریم، ترکشهایش را به سفره مردم هم میزند.
میدانید؟ دشمن در نبرد نظامی بازی را باخت، حالا تمام فشارش را آورده سر سفرههای ۹۰ میلیون ایرانی. اتفاقاً پیچیدهترین جنگ، همینجاست. خودش راه واردات و ارز را میبندد و خودش هم در رسانههایش از گرانیها اشک تمساح میریزد! این بار دیگر جنگ دشمن با بمب و موشک نیست که دود و صدا داشته باشد؛ این بار هدف دشمن فرو ریختن اسکلت ساختمانها نیست، بلکه شکستن استخوان مردمان است.
امروز اما در چهره مدیران دولت دیدم که کسی ننشسته تا فقط «ضربهگیر» باشد یا ادای مقاومت درآورد. آرایش کار کاملاً جنگی است. هدف، ساختن یک قدرت اقتصادی واقعی از دل همین تحریمهاست. همه هم فوقالعاده امیدوار بودند و هیچکس در موفقیت ایران و آغاز یک جهش اقتصادی تردید نداشت. بله، تکرار میکنم: هیچکس حریف شطرنجبازی و تدبیر ایرانیها نمیشود!
حالا اما افسران این جنگ، فقط مدیران نیستند؛ اصناف، بازار، هلدینگهای بزرگ، کارگران و تکتک مردم عادیاند.
بعضیها ممکن است بپرسند: «پس تکلیف دیپلماسی چه میشود؟» دیپلماسی هم سر جایش با تمام توان جلو میرود، اما پشتوانه واقعیِ حرفِ دیپلماتهای ما در خارج، اقتدار و ثبات ما در داخل است.
امروز وقتی به عدد بنزین، ناترازی انرژی و فشار محاصره نگاه میکردم، با خودم گفتم این نبرد دیگر فقط کار چند وزیر و مسئول نیست. این بار، تکتک ما ۹۰ میلیون نفر با رفتارهای کوچک و بزرگمان در مدیریت مصرف و همراهیمان با دولت، افسرانِ خط مقدم این جنگ اقتصادی هستیم.
دشمن فقط سنگرش را عوض کرده، اما هدفش همان است. این بار دیگر پدافند ما «مدیریت مصرف» است؛ همه مردم هم پای پدافند یا لانچرند. اونی که خوب مصرف کنه داره کار پدافندی می کنه. اونی هم که خوب کار می کنه، خوب تولید می کنه، خوب موانع رو بر میداره، خوب تحریم دور می زنه، خوب کمک می کنه به اتحاد و انسجام مردم پای لانچره.»
