این نهاد آمریکایی هشدار میدهد که افزایش تعداد هواپیماهای رادارگریز، به دلیل نیاز بیشتر به تعمیر و نگهداری، موجب کاهش آمادگی عملیاتی ناوگان خواهد شد.
همچنین، برآوردها نشان میدهد تا سال ۲۰۴۰ میزان آمادگی جنگندههای نیروی هوایی آمریکا به حدود ۴۵ درصد و در نیروی دریایی به حدود ۳۵ درصد کاهش مییابد.
همزمان، بخش قابل توجهی از جنگندههای قدیمی مانند F-۱۶C/D نیز به میانگین سنی ۴۸ سال خواهند رسید که این موضوع فشار بیشتری بر سامانههای تعمیر و نگهداری وارد کرده و ساعات پروازی عملیاتی را کاهش میدهد.
گزارش دیگری از «دفتر حسابرسی دولت آمریکا» (GAO) در ژوئن ۲۰۲۶ نیز نشان میدهد که نرخ آمادگی کامل جنگنده F-۳۵ به تنها ۲۵ درصد کاهش یافته است؛ موضوعی که کمبود قطعات یدکی و مشکلات مداوم در پشتیبانی فنی از مهمترین دلایل آن عنوان شده است.
درهمین پیوند، موسسه «میچل» (Mitchell Institute) آمریکا در گزارشی اعلام کرده است که شمار اسکادرانهای فعال جنگنده نیروی هوایی آمریکا از ۸۱ اسکادران در دوران جنگ سرد به ۳۱ اسکادران کاهش یافته و از مجموع یک هزار و ۳۸۶ جنگنده موجود، تنها ۵۹ درصد در وضعیت آمادگی پروازی قرار دارند.
به گفته کارشناسان، این کمبودها در صورت وقوع یک درگیری طولانیمدت با چین بر سر تایوان اهمیت بیشتری پیدا خواهد کرد.
پیتر لیتون (Peter Lipton) پژوهشگر امنیتی، تحلیلگر دفاعی و افسر پیشین نیروی هوایی استرالیا در نشریه مجله «قدرت هوافضایی» (Air & Space Power Journal) نیروی هوایی آمریکا مینویسد که ناوگانهای متکی بر تعداد اندکی جنگنده بسیار پیشرفته، در جنگهای بزرگ آسیبپذیر هستند؛ زیرا جایگزینی تلفات جنگی به دلیل سرعت پایین تولید این هواپیماها امکانپذیر نیست.
وی محاسبه کرده است که حتی اگر تولید جنگنده F-۳۵ به حداکثر ظرفیت حدود ۱۳ فروند در ماه برسد، در صورت از دست رفتن روزانه ۲ درصد از ناوگان، یک یگان ۱۰۰ فروندی ظرف تنها ۳۵ روز نیمی از توان خود را از دست خواهد داد.
در مقابل، برخی کارشناسان تاکید دارند که افزایش صرف تعداد جنگندهها نیز راهحل مناسبی نیست؛ زیرا فشار بیشتری بر آموزش خلبانان، تأمین قطعات یدکی، تعمیر و نگهداری و بودجه نظامی وارد خواهد کرد.
به همین دلیل، شماری از تحلیلگران پیشنهاد میکنند آمریکا به سمت ایجاد یک نیروی هوایی ترکیبی حرکت کند؛ ساختاری که در آن جنگندههای سرنشیندار نسل جدید در کنار هواگردهای بدون سرنشین، سامانههای خودمختار، موشکهای دوربرد و شبکه پشتیبانی مقاوم به کار گرفته شوند.
با این حال، کارشناسان معتقدند پهپادهای رزمی و هواگردهای بدون سرنشین هنوز نمیتوانند به طور کامل جایگزین جنگندههای سرنشیندار شوند؛ زیرا ماموریتهایی مانند برتری هوایی، سرکوب پدافند هوایی دشمن و حملات دقیق همچنان به تصمیمگیری انسانی، فرماندهی لحظهای و قابلیتهای پیشرفته جنگندههای سرنشیندار وابسته است.
