نورنیوز-گروه سیاسی: در جنگهای معاصر، نخستین انفجار لزوما در میدان نبرد رخ نمیدهد و آخرین درگیری نیز با خاموششدن صدای سلاحها پایان نمییابد. هنوز دود انفجارها از فراز شهر کنار نرفته است که صدها شبکه تلویزیونی، خبرگزاری، رسانه دیجیتال و حساب کاربری در نقاط مختلف جهان، روایت خود را از واقعه منتشر میکنند. تصاویر گزینش میشوند، تیترها روی خروجی میروند، کارشناسان مقابل دوربینها مینشینند و روایتهای اولیه، پیش از آنکه ابعاد واقعی حادثه روی زمین روشن شود، راه خود را به ذهن میلیونها نفر باز میکنند.
در جنگهای معاصر، نخستین انفجار لزوما در میدان نبرد رخ نمیدهد و آخرین درگیری نیز با خاموششدن صدای سلاحها پایان نمییابد. هنوز دود انفجارها از فراز شهر کنار نرفته است که صدها شبکه تلویزیونی، خبرگزاری، رسانه دیجیتال و حساب کاربری در نقاط مختلف جهان، روایت خود را از واقعه منتشر میکنند. تصاویر گزینش میشوند، تیترها روی خروجی میروند، کارشناسان مقابل دوربینها مینشینند و روایتهای اولیه، پیش از آنکه ابعاد واقعی حادثه روی زمین روشن شود، راه خود را به ذهن میلیونها نفر باز میکنند. از همین رو، هر حمله نظامی با موجی سهمگین از خبر، تحلیل، شایعه و عملیات روانی همراه است. جنگ امروز تنها نبرد بر سر تصرف خاک نیست، بلکه جنگ بر سر تسخیر ذهنها و جهتدادن به افکار عمومی است؛ میدانی پرالتهاب که در آن سرعت غالبا بر دقت غلبه میکند و روایت اولیه، پیش از آنکه حقیقت فرصت پوشیدن کفشهایش را پیدا کند، جهان را دور میزند.
والتر لیپمن، اندیشمند برجسته ارتباطات، بیش از یک قرن پیش بهدرستی توضیح داده بود که انسانها غالبا نه مستقیم به جهان بیرون، بلکه به تصویرهای موجود در ذهن خود واکنش نشان میدهند. در بحرانها و منازعات، بخش عمدهای از این تصاویر ذهنی را رسانهها میسازند. جامعهای که نتواند واقعیت خود را سریع، دقیق و قابلاعتماد روایت کند، در میدان افکار عمومی با دست خالی حاضر میشود و فرصت ساختن تصویر خود را تا حد زیادی به دیگران واگذار میکند.
با وجود این، …
