به نقل از وبگاه النشره، در این گزارش آمده است، خطرناکترین دوره برای هر پروژه راهبردی، نه در هنگام ضعف آن، بلکه زمانی است که قدرتمند است و به اشتباه قدرتش را با امنیتش گره میزند. این گزارش، رژیم صهیونیستی را یک امپراتوری توصیف نمیکند، اما معتقد است امروز یک «سندروم ساختاری» آشکار در دادههای صهیونیستی بروز یافته که باید خیلی زود و در حالی که هنوز امکان اصلاح داوطلبانه آن وجود دارد، بدان اشاره شود.
در ادامه گزارش اشاره شده که در رژیم صهیونیستی چارچوبی ساختاری مبتنی بر سه ملاحظه وجود دارد: نخست، قدرت نظامی و راهبردی که در بلندمدت بر پایههای اقتصادیای استوار است که میتواند قدرت نظامی، ائتلافها و تعهد آیندهنگری مرتبط با پایگاه صنعتی تأمینکننده مالی آن را حفظ کند. ملاحظه دوم این است که دولت تعهدات بیشتری داشته باشد که در این صورت هزینه دولت بهسرعت بالا میرود. ملاحظه سوم این است که نبردهای سیاسی قدرتهای بزرگ تحت فشار، بهتدریج و در آغاز، توانایی رصد «تنش مازاد» را از دست میدهند و سپس بهدلیل اذعان به آن، توانایی اقدام را نیز از کف میدهند. وقتی نبود تعادل دیگر قابل انکار نباشد، امکان اصلاح داوطلبانه دیگر قابل اجرا نخواهد بود.
بر پایه این گزارش، حمایت راهبردی خارجی که رژیم صهیونیستی از متحدانش دریافت میکند، منبعی مهم برای سیاستهای آن است، البته «تا زمانی که به یک جایگزین انضباط مالی و سیاسی داخلی تبدیل نشود.» گزارش در این رابطه به موضوع تعلیق ارسال بمبهای سنگین آمریکا به رژیم صهیونیستی در مه ۲۰۲۴ اشاره کرد که در شرایطی که رژیم بارهای امنیتی فزاینده خود را از طریق استقراض و نه افزایش مالیات تأمین مالی میکرد، این اقدام آمریکا نشانهای زودهنگام از این مساله بود که این حمایت دیگر بیقیدوشرط نیست و از همان لحظه، زمان حسابرسی رژیم آغاز شد، زمانی که بهتعویقافتاده بود.
گزارش در ادامه به نگرانی محافل صهیونیستی از سخنان «جی دی ونس» معاون رئیسجمهور آمریکا، در پاسخ به انتقادهایی از درون کابینه به توافق آتشبس با ایران اشاره میکند جایی که ونس یادآور شد که دونالد ترامپ تنها متحد باقیمانده اسرائیل در جهان است و این سرزنشی شدید بود که در آن به میلیاردها دلار کمک امنیتی آمریکا به رژیم نیز اشاره کرد.
گزارش اندیشکده امنیتی دانشگاه تلآویو در ادامه تأکید میکند که عبرت آموزی از سرنوشت اتحاد شوروی این نیست که رژیم صهیونیستی بهزودی فرو میپاشد؛ عبرت واقعی، در «اقتصاد سیاسی هویتها» نهفته است و این پدیده در دو سطح عمل میکند.
سطح نخست که سطحیتر است: نخبگان امنیتی و سیاسی اسرائیل فشار را بهخوبی احساس میکنند، اما نمیتوانند این آگاهی را به اقدامی سیاسی تبدیل کنند؛ چون در دل ائتلافی گرفتارند که بقایش به همان مصالحههایی وابسته است که خودش ساخته است. درواقع، تحلیلی درست و دقیق وجود دارد، اما پشت دیوار یک نظام سیاسیِ یخزده محبوس مانده است.
سطح دوم، که عمیقتر و خطرناکتر است: اینبار حتی خودِ تشخیص هم هرگز شکل نمیگیرد. ائتلاف حاکم، هزینههای واقعی برخی تعهدات را — مثل معافیت از خدمت نظامی، هزینههای پروژه شهرکسازی و فراخوانی بیپایان نیروهای ذخیره — هرگز بهطور کامل حساب نمیکند و اساساً آنها را به چشم تصمیمگیران نمیآورد؛ چون بقای همین ائتلاف به ادامه آن وضعیت بسته است.
به همین دلیل، پنجره فرصت برای اصلاح بسیار کوتاه است و ناگهانیتر از آنچه رهبران در دوران قدرتشان گمان میکنند بسته میشود. چراکه نهادها نمیتوانند مشکلی را حل کنند که از همان ابتدا برای «ندیدنش» طراحی شدهاند.
