بر اساس اطلاعات ارائهشده، در تهران ۶۶۹ نقطه آسیب دیده و سهم اصابتهای مسکونی ۸۳ درصد اعلام شده است؛ در مقابل، سهم نقاط نظامی ۱۷ درصد بوده است. این نسبت، پرسشی سنگین را پیش روی افکار عمومی قرار میدهد: اگر ادعا میشود حملات صرفاً اهداف نظامی را دنبال میکردهاند، چگونه سهم اصابتهای مسکونی به ۸۳ درصد رسیده است؟ وقتی خانههای مردم در چنین مقیاسی آسیب میبینند، دیگر نمیتوان پیامدهای حمله را پشت ادبیات فنی و نظامی پنهان کرد.
جزئیات منطقهای نیز گستردگی این آسیب را نشان میدهد. در منطقه یک ۵۷ مورد، منطقه دو ۳۰ مورد و منطقه سه ۵۲ مورد ثبت شده است. منطقه چهار با ۹۰ مورد، بالاترین رقم اعلامشده را دارد. منطقه پنج ۲۷ مورد، منطقه شش ۱۴ مورد، منطقه هفت ۱۵ مورد و منطقه هشت ۱۳ مورد را به خود اختصاص دادهاند. در منطقه ۹، رقم ۳۳ مورد و در منطقه ۱۰، ۵ مورد ثبت شده است.
در منطقه ۱۱، ۲۷ مورد، منطقه ۱۲، ۱۴ مورد و منطقه ۱۳، ۳۶ مورد گزارش شده است. منطقه ۱۴ و ۱۵ هر کدام ۳۱ مورد دارند. منطقه ۱۶، ۶ مورد، منطقه ۱۷، ۱۷ مورد، منطقه ۱۸، ۱۹ مورد و منطقه ۱۹، ۱۴ مورد را نشان میدهند. منطقه ۲۰ نیز ۳۶ مورد آسیب دارد. در غرب تهران، منطقه ۲۱ با ۶۲ مورد و منطقه ۲۲ با ۵۵ مورد، از بالاترین ارقام ثبتشده در نقشه برخوردارند. این پراکندگی نشان میدهد که آثار حملات، محدود به یک نقطه خاص نبوده و بخشهای مختلف پایتخت را تحت تأثیر قرار داده است.
اما شاید تکاندهندهترین بخش ماجرا، زمانی آشکار شود که آمار نقاط آسیبدیده به واحدهای مسکونی ترجمه شود. در دادههای ارائهشده، ۵۵۶ ساختمان مسکونی آسیبدیده اعلام شده و میانگین ۱۵ واحد در هر ساختمان در نظر گرفته شده است. حاصل این برآورد، ۸۳۴۰ واحد مسکونی آسیبدیده است. یعنی خسارت از چند ساختمان منفرد فراتر رفته و مستقیماً به هزاران فضای زندگی خانوادگی رسیده است.
برای درک ابعاد انسانی این خسارت نیز میانگین سه نفر برای هر واحد مسکونی در نظر گرفته شده و بر این اساس، ۲۵۰۲۰ نفر در معرض پیامدهای این آسیبها قرار گرفتهاند. این رقم برآوردی است و از ضرب تعداد واحدهای آسیبدیده در میانگین سه نفر به دست آمده، اما حتی همین برآورد نیز نشان میدهد که دامنه خسارت صرفاً ساختمانی نیست؛ پای زندگی هزاران شهروند در میان است.
در چنین شرایطی، عبارت «مسکونی نمیزند» در برابر این حجم از آسیب، دیگر یک پاسخ ساده برای افکار عمومی نیست. خانه، هدفی بیجان روی نقشه نیست؛ خانه محل زندگی کودک، سالمند، پدر و مادر و خانوادهای است که باید در آن احساس امنیت کند. تبدیل محلههای مسکونی به عرصه حمله، هزینهای است که مستقیماً بر دوش مردم گذاشته میشود؛ مردمی که نه فرمان جنگ دادهاند و نه در تصمیم آغاز آن نقشی داشتهاند.
ائتلاف آمریکایی-صهیونیستی نمیتواند مسئولیت پیامدهای حملات خود را با فاصله گرفتن از صحنه خسارت یا با پناه گرفتن پشت عنوان «عملیات نظامی» کنار بزند. اگر حملهای به خانههای مردم، ساختمانهای مسکونی و زیرساختهای شهری آسیب زده است، مسئولیت آن باید بررسی، مستندسازی و در چارچوب حقوق بینالملل پیگیری شود. مصونیت از پاسخگویی نباید به امتیازی برای متجاوز تبدیل شود.
پاسخ به این خسارتها نیز نباید صرفاً در سطح محکومیت سیاسی باقی بماند. هر تجاوزی که به مردم و اموال غیرنظامی آسیب زده، باید با سازوکارهای حقوقی و بینالمللی مورد رسیدگی قرار گیرد؛ عاملان و آمران حملات باید پاسخگو شوند و خسارتهای واردشده به مردم و کشور، مبنای مطالبه غرامت و جبران کامل خسارت قرار گیرد.
در نهایت، این اعداد فقط آمار جنگ نیستند؛ پروندهای از خانههایی هستند که آسیب دیدند، خانوادههایی که امنیتشان خدشهدار شد و مردمی که هزینه تصمیم متجاوزان را پرداخت کردند. تنبیه متجاوز، پاسخگویی عاملان و دریافت غرامت عادلانه، نباید یک مطالبه شعاری باشد؛ بلکه باید به یک مطالبه حقوقی، سیاسی و بینالمللی برای احقاق حق قربانیان تبدیل شود.
نورنیوز
