مقامهای کنونی و پیشین وزارت دفاع آمریکا به آتلانتیک گفتهاند، پس از پنج ماه جنگ با ایران ذخایر تسلیحات دوربرد این کشور تا حدی کاهش یافته که واشنگتن دیگر توان کافی برای مقابله همزمان با یک بحران احتمالی در آسیا را ندارد.
به گفته منابع دفاعی به آتلانتیک، نیروهای آمریکایی هنگام مشاهده نزدیک شدن موشکهای ایرانی، تنها چند ثانیه فرصت دارند تا تصمیم بگیرند آیا از تعداد محدود رهگیرهای باقیمانده استفاده کنند یا خطر اصابت را بپذیرند.
به نوشته آتلانتیک ایران در همین حال تولید پهپادهای تهاجمی و موشکهای بالستیک خود را افزایش داده و تواناییهای آنها را نیز ارتقا بخشیده است. در نتیجه، اکنون جنگ به همان اندازه که تحت تأثیر ملاحظات اقتصادی و سیاست داخلی آمریکا از جمله انتخابات میاندورهای قرار دارد از وضعیت تولید صنعتی و زنجیره تأمین و تدارکات نظامی نیز تأثیر میپذیرد. خشم ترامپ
به گفته یکی از مقامهای ارشد دولت آمریکا که از نشست کمپ دیوید اطلاع داشته است، دونالد ترامپ روز جمعه پس از دریافت ارزیابی تیم امنیت ملی خود بهشدت خشمگین شد؛ ارزیابیای که نشان میداد ارتش آمریکا با کمبود مهماتی روبهروست که برای صدور دستور تشدید حملات علیه ایران به آنها نیاز خواهد داشت.
این مقام به آتلانتیک گفت: اگر آمریکا دست به حمله بزند، تهران احتمالاً موج گستردهای از حملات موشکی و پهپادی را علیه کشورهای همسایه و پایگاههای آمریکایی مستقر در آنها آغاز خواهد کرد.ترامپ با عصبانیت بر سر دستیاران خود فریاد کشید و سخنان تندی را نیز متوجه مدیران وزارت دفاع کرد.
آتلانتیک نوشته، ترامپ بهدلیل ناتوانی در خروج از بنبست جنگ بهشدت سرخورده شده است؛ او از پیامدهای اقتصادی جنگ خشمگین است و بهشدت میخواهد این بحران را پشت سر بگذارد.طبق این گزارش، دستیاران کاخ سفید نگرانند که ترامپ در حال از دست دادن اهرم فشار خود در این جنگ است. او بارها ایران را تهدید کرده اما به ندرت تهدیدهای خود را عملی کرده است و تهران این موضوع را بهخوبی میداند. ایران همچنین میداند که برخلاف اظهارات علنی هگزث و شخص ترامپ آمریکا با کمبود مهمات مواجه است. غافلگیری ترامپ
برتری نظامی تنها به توانایی آمریکا برای حمله وابسته نیست، بلکه به ظرفیت آن برای دفاع در برابر حملات تلافیجویانه ایران نیز بستگی دارد.آتلانتیک نوشته، ایران با تحولات در تنگه هرمز نشان داده که اعتمادبهنفس لازم برای به چالش کشیدن بیشتر آمریکا را دارد.کاخ سفید همواره بر این باور بوده که ایران بهزودی با شرایط اقتصادی چنان دشواری روبهرو خواهد شد که ناچار به مذاکره میشود. اما به نوشته آتلانتیک دولت ترامپ از میزان تابآوری تهران غافلگیر شده و دیگر مطمئن نیست که حکومت ایران به مرحلهای برسد که مذاکره تنها گزینه پیش روی آن باشد. تکگزینه ترامپ
در پنج ماهی که از آغاز جنگ گذشته، رئیسجمهور آمریکا هرگز در چنین موقعیت ضعیفی قرار نداشته است. کمبود موشکهای رهگیر، تشدید جنگ را به اقدامی پرخطر تبدیل کرده است. از سوی دیگر، گسترش حملات نیز هیچ تضمینی نمیدهد که تهران دوباره به میز مذاکره بازگردد.به نوشته آتلانتیک، این وضعیت ممکن است دیپلماسی و دادن امتیاز را به کمریسکترین گزینه پیش روی دولت آمریکا تبدیل کند. ترامپ و مارکو روبیو وزیر امور خارجه آمریکا بارها تأکید کردهاند که هرگز اجازه نخواهند داد ایران بر هیچ بخشی از تنگه هرمز کنترل داشته باشد. با این حال، ترامپ اکنون در حال بررسی توافقی است که کنترل تردد دریایی را به ایران واگذار میکند. مشکلی دیرینه
ذخایر تسلیحاتی آمریکا سالهاست که تحت فشار قرار دارد، اما این مسئله پس از حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ بهوضوح آشکار شد. ارتش آمریکا در جریان عملیات ۵۳ روزه دولت ترامپ علیه انصارالله یمن در سال گذشته، صدها موشک شلیک کرد که بهای هر یک از آنها گاه به چند میلیون دلار میرسید.پس از آن نیز نزدیک به دو هفته حملات مشترک آمریکا و اسرائیل علیه ایران و رهگیری موشکها و پهپادهای ایرانی که به سمت اسرائیل شلیک شده بودند، ادامه یافت. تنها در ۳۸ روز نخست جنگ با ایران، آمریکا هزاران قبضه مهمات شلیک کرد.به گفته یکی از مقامهای آمریکایی به آتلانتیک، هگزث بارها وجود هرگونه کمبود مهمات را انکار کرده و حتی هفته گذشته نیز همین موضوع را به ترامپ گفته است.
با این حال، وزیر جنگ آمریکا در کنگره نتوانست استدلال قانعکنندهای برای بودجه درخواستی خود ارائه کند؛ بهویژه برای قانونگذارانی که در انتخابات دشوار پیش رو شرکت دارند و بخشی از مشکلاتشان ناشی از نارضایتی افکار عمومی از جنگ است. یکی از دستیاران کنگره به آتلانتیک گفت: «با توجه به نارضایتی رأیدهندگان آمریکایی از افزایش قیمت بنزین، پیامهای متناقض هگزث و سابقه روابط تنشآلود او با کنگره در اینجا هیچ نظر مثبتی نسبت به وزارت دفاع وجود ندارد.» پنج سال برای بازسازی تسلیحاتی
«مارک کانسیان» که وضعیت ذخایر مهمات را در مرکز مطالعات راهبردی و بینالمللی (CSIS) در واشنگتن دنبال میکند، به آتلانتیک گفت: بسته به نوع سلاح، بازگرداندن ذخایر به سطح پیش از جنگ ممکن است تا پنج سال زمان ببرد.کانسیان افزود: سه سال دیگر نیز لازم است تا ذخایر تسلیحاتی به سطحی برسند که «ستاد مشترک ارتش و فرماندهان آمریکایی مسئول منطقه آسیا ـ اقیانوسیه از آن احساس اطمینان کنند».
از نظر تئوریک، این وضعیت فرصت کافی در اختیار پکن قرار میدهد تا مثلاً با حمله به تایوان، از کمبود مهمات آمریکا بهرهبرداری کند.راهبرد مشکلداراین مشکل به پیش از دولت ترامپ بازمیگردد. پس از پایان جنگ سرد، آمریکا با این تصور که دورههای طولانی صلح میان جنگهای کوتاه و قاطع فرصت کافی برای بازسازی ذخایر فراهم خواهد کرد، هم حجم تولید و هم تعداد مهمات راهبردی خود را کاهش داد.اما ارتش آمریکا طی دهههای گذشته تقریباً بهطور مداوم در نقاط مختلف جهان درگیر عملیاتهایی بوده که بر حملات موشکی متکی بودهاند؛ از لیبی و یمن گرفته تا سوریه، ایران و نیجریه.
از سوی دیگر، جنگ روسیه و اوکراین نیز با پیشرفت سریع فناوریهای مرتبط با مهمات همراه بوده است. کانسیان گفت: دولت بایدن قراردادهایی برای جایگزینی تسلیحات ارسالی به اوکراین امضا کرد، اما نتوانست پاسخگوی میزان تقاضا باشد.آمریکا با سرعت تلاش کرد راهکارهای ارزانتری برای مقابله با پهپادهای ایرانی که روسیه از آنها استفاده میکرد، توسعه دهد و در این زمینه نیز تا حدی موفق بود. اما ذخایر موشکهای رهگیر مانند پاتریوت و تاد به سرعت مصرف شد.
کانسیان گفت: «برای متوقف کردن موشکهای بالستیک، جایگزین مناسبی وجود ندارد. بدون این موشکهای دفاعی، موشکهای مهاجم بدون هیچ مانعی به هدف اصابت خواهند کرد. این دقیقاً همان چیزی است که اکنون در اوکراین رخ میدهد.»پیش از حمله روسیه به اوکراین، آمریکا سالانه حدود ۳۰۰ موشک پاتریوت تولید میکرد که نیمی از آنها به متحدانش تحویل داده میشد. از آن زمان تاکنون تولید این موشکها دو برابر شده است، اما همچنان فاصله زیادی با نیازهای زمان جنگ دارد.اگر جنگ با ایران همانطور که دولت آمریکا در ابتدا پیشبینی کرده بود، ظرف چند هفته پایان یافته بود، مشکل کمبود مهمات آمریکا تا این اندازه بحرانی نمیشد.یکی از مقامهای دفاعی آمریکا به آتلانتیک گفت: «اگر میدانستیم این جنگ چه زمانی پایان مییابد، بخشی از مشکل قابل مدیریت بود. مشکل اصلی این است که هیچ راهبرد بلندمدتی وجود ندارد و ما نمیتوانیم بر اساس چنین وضعیتی برنامهریزی کنیم.»
